ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑΣ ΣΤΙΣ ΣΠΕΤΣΕΣ

Το πιο σημαντικό ίσως, για τα μικρά μέρη, τα επαρχιακά, τα λεγόμενα αποστασιοποιημένα από την πολύβουη μεγαλούπολη και το Κλεινόν Άστυ, είναι να προσελκύουν τον κόσμο και τους επισκέπτες όχι μόνον επειδή είναι όμορφα, αλλά και επειδή έχουν να προσφέρουν ψυχαγωγία όλων των ειδών. Αυτό είναι κάτι που με μεγάλη προσπάθεια το νησί των Σπετσών έχει καταφέρει εδώ και χρόνια. Τα τελευταία όμως πέντε χρόνια ένας πολύ ευαίσθητος και ιδιαίτερος άνθρωπος έχει κάνει μια μεγάλη διαφορά με τις πολιτιστικές του προτάσεις.
Ο Φίλιππος Δεμερτζής – Μπούμπουλης (τετρασέγγονος της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας) ιδρυτής του Μουσείου Μπουμπουλίνας και διοργανωτής του ομώνυμου φεστιβάλ, προσπάθησε με πολύ κόπο και με πολύ μεγάλη κατάθεση χρόνου προσωπικού και οικογενειακού, να δημιουργήσει έναν θεσμό για τον οποίο είμαστε περήφανοι όλοι όσοι ζούμε στις Σπέτσες είτε είμαστε Σπετσιώτες είτε όχι!
Φέτος για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά το Μουσείο Μπουμπουλίνας άνοιξε της πύλες του για να φιλοξενήσει το Φεστιβάλ του Μουσείου Μπουμπουλίνας 2014.  Θα υπάρχει μια φοβερή ποικιλία δρώμενων και θα διαρκέσει περίπου για ένα μήνα και θα ικανοποιήσει και εφέτος, ακόμη και τους πιο δύσκολους επισκέπτες.Σημαντικό στοιχείο είναι πως ότι διοργανώνεται, διοργανώνεται με αγαπη και μεράκι, για αυτο και το αποτέλεσμα είναι εκπληκτικό.

Χθες βράδυ Τετάρτη 23 Ιουλίου είχαμε την έναρξη του Φεστιβαλ για το 2014 και ήταν μια έναρξη εκρηκτική! Λαυρέντης Μαχαιρίτσας  σε μια συναυλία που επιφύλαξε εκπλήξεις, αφού ο καλλιτέχνης με αμεσότητα και απλότητα προσέγγισε το κοινό στην κατάμεστη βοτσαλωτή αυλή του Μουσείου όπου δεν χωρούσε άλλο κόσμο. Οι επισκέπτες βρίσκονταν ακομη και εκτός του χώρου της εκδήλωσης και παρακολουθούσαν από μια γιγαντοοθόνη η οποία ειχε στηθεί ακριβώς έξω από τον χωρο του μουσείου για τον σκοπό αυτό! Ο Διονύσης Σαββόπουλος ο οποίος βρίσκονταν ανάμεσα στο κοινό, ανέβηκε στο μικρόφωνο και δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν την στιγμή που ενας μεγάλος τραγουδοποιός και δάσκαλος, όπως ο Σαββόπουλος , απλά και φυσικά συμμετείχε για στο δρώμενο!
Οι Σπέτσες υπήρξαν ανεκαθεν ένας τόπος με ιστορία ισχυρή και αδιαπραγμάτευτη! Ενας τόπος έμπνευσης και δημιουργίας για καλλιτέχνες που υπηρετούν κάθε είδος τέχνης. Το φεστιβάλ τιμά και τον τόπο και την τέχνη με κάθε δυνατό τρόπο και μέσο σε μια εποχή που οι αξίες περνούν κρίση και η κρίση η οικονομική δεν είναι ότι χειρότερο μπροστά στην πνευματική κρίση που διακρίνεται τελευταία. Αξίζουν λοιπόν, συγχαρητήρια στον κ. Δεμερτζή – Μπούμπουλη αλλά και στην οικογένειά του, που με σθένος και ζήλο υποστηρίζουν και στηρίζουν την ιστορία και την τέχνη για χρόνια !

ΤΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ  ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ!!

Πριν λίγες μέρες ήμουν καλεσμένη για πολλοστή φορά ενός ραδιοφωνικού σταθμού. Η αλήθεια είναι πως έχω φιλοξενηθεί κατά καιρούς σε πολλούς ραδιοφωνικούς σταθμούς που με σεβασμό, ευγένεια και ευαισθησία έχουν προσεγγίσει την δουλειά μου αλλά και τις κοινωνικές, πολιτισμικές και πολιτικές μου θέσεις.
Το θαυμαστό με τον Terranova – επιτρέψτε μου να το γράφω Ελληνικά και να τον αποκαλώ και ελληνικά Νέα Γή, αυτό άλλωστε σημαίνει η λατινική του ονομασία – είναι πως είναι ένας σταθμός που ασχολείται μόνον με  μουσική και μάλιστα την ελληνική κατά αποκλειστικότητα και όχι με λογοτεχνικού περιεχομένου εκπομπές.  Παρόλη την διαφορετικότητα που θα εμπεριείχε μια εκπομπή λόγου όμως, η Νέα Γή, επέλεξε να προσκαλέσει έναν άνθρωπο που έχει μόνο λόγο να αντιπαραθέσει στις μελωδίες, για πρώτη φορά το Νοέμβριο του 2013.  Έκτοτε, φιλοξενήθηκα αρκετές φορές και η αλήθεια είναι πως ενθουσιάστηκα με το πάθος που έχουν κάποια από τα στελέχη του με αυτό που λέγεται ραδιόφωνο.
Όλοι γνωρίζουμε ότι σήμερα το ραδιόφωνο δεν είναι το μόνο μέσο ενημέρωσης εφόσον υπάρχουν οι τηλεοπτικοί σταθμοί και το διαδίκτυο. Ασχέτως όμως, με το γεγονός ότι το ραδιόφωνο είναι κυρίως έρωτας και μάλιστα ρομαντικός έρωτας, δεν θα πρέπει να αγνοήσουμε την κρυφή του δύναμη. Ως μέσο διαθέτει τεράστια ισχύ γιατί είναι η παρέα του επαγγελματία. Κάθε οικοδόμος, κάθε τεχνίτης, κάθε υπάλληλος, ταξιτζής και ελεύθερος επαγγελματίας ακούει περισσότερο ραδιόφωνο από όσο βλέπει τηλεόραση η σερφάρει στο διαδίκτυο. Μην ξεχνάμε δε, πως πολλοί άνθρωποι σερφάρουν στο διαδίκτυο ενώ ταυτόχρονα ακούν διαδικτυακά τον αγαπημένο τους ραδιοφωνικό σταθμό.
Στην διάρκεια αυτής της γνωριμίας, παρατήρησα τα εξής αξιόλογα στοιχεία.
Ο Ρ/Σ Νεα Γη ή RADIOTERRANOVA, έχει ένα πολύ παθιασμένο ιδιοκτήτη που είναι και άριστος τεχνικός και επιλύει εν τη γενέση του κάθε είδους τεχνικό πρόβλημα που μπορεί να προκύψει. Είναι ένας από τους ελάχιστους εναπομείναντες εραστές του ραδιοφώνου και όπως αρέσκομαι να τον αποκαλώ ή ίδια «φωνή του ραδιοφώνου».  Όταν ο Σάκης Ηλιόπουλος κάνει εκπομπή ο ίδιος, δεν θέλεις να ακούς το τραγούδι που παίζει αλλά τον ίδιο, για να μαθαίνεις όλα εκείνα τα στοιχεία που σε κάνουν κοινωνό της τέχνης της μουσικής. Γνωρίζει απίστευτες λεπτομέρειες για το κάθε τραγούδι και τους δημιουργούς του και ο τρόπος που κάνει τις εκπομπές του μου θυμίζει πολύ κάτι παλιούς ραδιοπειρατές, που δεν έτρωγαν, δεν κοιμόντουσαν, για να μελετούν και να στήσουν ένα τέλειο σταθμό!
Υπάρχουν πολλοί αξιόλογοι ραδιοφωνικοί παραγωγοί και συντελεστές σε αυτόν το σταθμό. Δεν μπορώ να αναφέρω όλους αλλά θα αρκεστώ σε όσους έχω συναναστραφεί περισσότερο και αποτελούν την βασική ομάδα του σταθμού. Η κα Μαρία Βλάχου η δημοσιογράφος του Αlpha, η οποία είναι μια εκ των υπευθύνων του Δημοσιογραφικού  μαζί με την Δώρα Γιακουστίδη  του Star, ο αέρας των οποίων έφερε νέα πνοή στην ενημέρωση του σταθμού και φυσικά νέα δεδομένα, εφόσον πρόκειται δημοσιογράφους  με εμπειρία, υπευθυνότητα και γνώση! Δεν θα μπορούσα να ξεχάσω την κα Βάσω Βλαχου επίσης δημοσιογράφο και εκ των υπευθύνων του Δημοσιογραφικού. Όλοι έχουν εξαιρετική αντίληψη για αυτό που λέγεται Ραδιοφωνική Εκπομπή και δυνατότητες να κάνουν περισσότερα πράγματα από απλά να δημιουργούν λίστες τραγουδιών.  Η κα Βασω Βλάχου είναι υπεύθυνη και του Διαφημιστικού αλλά και υπεύθυνη Προγράμματος του σταθμού μαζί με τον εξαιρετικής ποιότητας χαρακτήρα Βασίλη Κουτζαμάνη ο οποίος είναι Διευθυντής του Radioterranova, της Νέας Γης. Και η κα Βλάχου και ο κος Κουτζαμάνης είναι άνθρωποι με περιεχόμενο ώστε να κάνουν συνεντεύξεις με ιδιαίτερο βάθος, ενδιαφέρον και να είναι διαφορετικές από τις συνηθισμένες. Πιστέψτε με.  Εμένα μου έκανε μια από τις πιο διαφορετικές συνεντεύξεις της ζωής μου ο Βασιλης Κουτζαμάνης και δεν το περίμενα! Μεταξύ μας, ούτε το χόρτασα ! Ιδιαίτερα εμπνευσμένες ερωτήσεις και χώρο να επεκταθώ και να ελιχθώ μέσα στην ίδια ερώτηση  με άνεση και πολυεπίπεδη τοποθέτηση.
Ένα άλλο πρόσωπο που με εξέπληξε ευχάριστα όταν την άκουσα να κάνει συνέντευξη στην υπεύθυνη της καμπάνιας « Η αλήθεια για τα ναρκωτικά»,   είναι η κα Βασιλική Καραγκιοζίδου. Μέχρι τότε άκουγα την κα Καραγκιοζίδου να βάζει μονάχα όμορφα τραγούδια. Το ραδιόφωνο είναι εδώ και είναι δυνατό τελικά!!
Με μεγάλη μου χαρά διαπίστωσα πως ο σταθμός από τον Σεπτέμβρη που θα ξεκινήσει το νέο του πρόγραμμα θα γίνει ακόμη πιο ανταγωνιστικός και θα εντάξει στο δυναμικό του νέους αξιόλογους ανθρώπους που μπορούν να ανταπεξέλθουν τόσο στον ψυχαγωγικό τομέα όσο και στον ενημερωτικό.
Το πιο συγκινητικό στοιχείο όμως για μένα σε αυτό το συγκεκριμένο σταθμό της Νέας Γης, τον TERRANOVA είναι πως αγαπά πολύ κάθε τι ελληνικό, αυθεντικό και ατόφιο.  Ασχολείται με έλληνες δημιουργούς και καλλιτέχνες. Από τους πλέον γνωστούς ως τους λιγότερο γνωστούς. Επιπλέον, για την ευαισθησία του σε κοινωνικά θέματα, (όπως ο χρόνος που αφιέρωσε ανάμεσα σε εκπομπές για να μιλήσουν ειδικοί για το θέμα των Ναρκωτικών) σε θέματα πολιτισμού, αθλητισμού και για το ανήσυχο πνεύμα που το διακρίνει, δίνω συγχαρητήρια στο ραδιοφωνικό σταθμό www.radioterranova.gr  και στους συνεργάτες του.

Ως επίλογο, θα ήθελα να σημειώσω πως σε μια εποχή που όλα είναι καθοδηγούμενα και ίσως παραπλανητικά, αξίζει να στηρίζουμε όχι μόνο το Ραδιόφωνο που πασχίζει να αρθρώσει λόγο με όποιον τρόπο και δρόμο και αν το κάνει, αλλά και να υπάρχουν φωνές που παθιασμένα εκπέμπουν κάνοντας την διαφορά, ακόμη και αν δεν είναι πάντα της αρεσκείας μας αυτό που ακούμε. Για αυτό άλλωστε, υπάρχει πλειάδα και ποικιλία εκπομπών, για να επιλέξουμε που, τι και ποιον θα ακούσουμε.  Ακούγοντας φτιάχνουμε όνειρα… Ακούγοντας ευαισθητοποιούμαστε… Ακούγοντας ραδιόφωνο δημιουργούμε εμείς την εικόνα και δεν την δεχόμαστε κατασκευασμένη. Το ραδιόφωνο ανέκαθεν ήταν μορφή Ελευθερίας και ταξιδιού.
Καλή ακρόαση λοιπόν και καλό μας ταξίδι….

ΙΠΠΟΤΕΣ ΚΑΙ ΝΕΡΑΙΔΕΣ

Όταν ήμουν μικρή, δεν μου άρεσαν καθόλου οι πριγκίπισσες και οι κούκλες με τα ωραία φανταχτερά φορέματα. Το γιατί, το αγνοώ μέχρι σήμερα. Υποθέτω πως δεν μπορούσα να χωνέψω με τίποτε το πολύ γυαλιστερό περιτύλιγμα της τελειότητας που εμπεριέχεται σε όλα τα παραμύθια.
Πάντα ήθελα να είμαι μια γυναίκα βασίλισσα και όχι μια κοπέλα πριγκίπισσα. Η Βασίλισσα για μένα ήταν η εξυπνη δυνατή γυναίκα που δεν είχε ανάγκη την εγκριση κανενός για να κάνει κάτι. Ενώ πόσες και πόσες πριγκίπισσες δεν ζούσαν φυλακισμένες ή εκδιωγμένες ;
Δεν είχα και τα περιθώρια να είμαι πριγκίπισσα, αφού για να σκέφτεσαι τον εαυτο σου πριγκίπισσα πρέπει ή να εχεις υπάρξει η λατρεμένη του μπαμπά σου, (ποτέ δεν ήμουν) ή να έχεις διακαώς επιθυμήσει να αλλάξεις τη συνθήκη της ζωής σου για να φαντασιωθείς και να νιώσεις πριγκίπισσα (τις συνθήκες τις δημιουργούμε οι ίδιοι).
Υπήρχε όμως μια φιγούρα που με έλκυε παρόλο που γνώριζα πολύ καλά, πως μόνο ο ρόλος της βασίλισσας, όπου δεν θα μου αρνούνταν ποτέ τίποτε, θα μου ταίριαζε να είμαι.  Η φιγούρα της Νεράιδας και της Μάγισσας με γοητεύει βαθιά παιδιόθεν.  Θα μου πείτε, πως όταν είσαι μάγισσα ή νεράιδα, νιώθεις ανώτερη και καλύτερη ακόμη και από βασίλισσα! Ίσως…
Παρόλα αυτά, πρόσφατα ανακάλυψα πως είναι ωραίο να είσαι και πριγκίπισσα και να επιτρέπεις που και που σε κάποιους ιππότες να σου συμπεριφέρονται με έναν τρόπο που δεν σε μειώνει, ούτε αποδυναμώνει την προσωπικότητά σου αλλά μάλλον σε βοηθά να φανείς πιο θηλυκή…
Δεν είναι πολύς ο καιρός που υποστήριξα σε μια εκπομπή ραδιοφωνική και προηγουμένως σε μια συνέντευξη πως η γυναίκα έχει χάσει λιγο την μπάλα – για να μιλήσουμε και με ποδοσφαιρικούς όρους που είναι επίκαιροι λόγω Μουντιάλ . Οι γυναίκες επειδή μπορούν να είναι δυναμικές και χειραφετημένες δεν αφήνονται να τις βοηθήσουν, να τις νταντέψουν, να τις περιποιηθούν, να τους προσφέρουν ένα είδος προσοχής και φροντίδας που ενέχει τις ρίζες του στην ιπποσύνη και όχι στην χειραγώγηση.
Προτείνω λοιπόν αυτό το καλοκαίρι, μια που η εποχή ενδείκνυται για ανεμελιά και αλλαγή γραμμής πλεύσης και ίσως, γιατί όχι, ερωτοτροπίας, να αφεθούμε λίγο στα χέρια έντιμων ιπποτών ως νεράιδες,  που τους σώσαμε  σε κάποια μάχη για να μας σώσουν και εκείνοι με την σειρά τους, από την εσωτερική δύναμη, που αδιαμφισβήτητα διαθέτουμε όλες και είναι ταυτόχρονα το μελανό μας σημείο για τις σχέσεις με το άλλο φύλλο.
Κορίτσια, είτε νιώθατε πριγκίπισσες , είτε βασίλισσες όπως εγώ, ξεχάστε λιγο τα στενά φορέματα και τους κορσέδες που εμποδίζουν την αναπνοή και πετάξτε πάνω από λίμνες με μεταξωτά φτερά και όνειρα που σιγοκαίνε πυρκαγιές. Και εσείς αγόρια, θυμηθείτε αυτό το καλοκαίρι πως είναι να είναι κανείς ιππότης. Να φροντίζει και όχι να αγνοεί. Να προλαβαίνει την επιθυμία της καλής του. Να υπερασπίζεται το συναίσθημα του.
Ο Σαίξπηρ ειπε: «Όταν είναι ανάγκη, φτιάξε ένα όνειρο και άστο να καίει μέσα σου.» Εγω έχω απολυτη ανάγκη από ένα τετοιο όνειρο, εσείς;
Ο Ελύτης είπε: « Όχι εγώ, αλλά εκείνα που αγαπώ με προχωράνε…»
Αλήθεια πως θα πας παρακάτω, αν δεν αφεθείς να αγαπήσεις;

ΚΑΛΟ, ΛΑΪΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΠΑΛΑΙΑΣ ΚΟΠΗΣ, ΣΤΙΣ ΣΠΕΤΣΕΣ!



Το νησί των Σπετσών παραμένει εδώ και δεκαετίες πόλος έλξης για χιλιάδες επισκέπτες, κάθε ηλικίας, όχι μόνον για την φυσική ομορφιά και την κοντινή του απόσταση από την Αθήνα. Ένας πολύ σημαντικός λόγος που κατατάσσει το νησί σε ένα από τα καλύτερα στην Ελλάδα είναι η εξαιρετική νυχτερινή ζωή του. Στις Σπέτσες ανέκαθεν, ήξερε ο επισκέπτης πως θα βρει κάθε λογής διασκέδαση. Από θερινό σινεμά και ήσυχες καφετέριες ή ταβέρνες διπλα στο κύμα, ως δυνατά κλαμπ και ελληνάδικα που έκαναν την διαφορά. Ποτέ δε, δεν έλειπε από την νυχτερινή ζωή του νησιού και ένα τουλάχιστον ζωντανό πρόγραμμα. Κάποια καλοκαίρια υπήρχαν και περισσότερα από δύο μαγαζιά που φιλοξενούσαν ζωντανές ορχήστρες και τραγουδιστές. Κατά γενική ομολογία, από τις σκηνές αυτές είχαν περάσει αρκετά σημαντικοί άνθρωποι του μοντέρνου αλλά και του λαϊκού πενταγράμμου. Μα ακόμη και τις χρονιές που τα σχήματα ήταν με λιγότερο γνωστά ονόματα, ήταν πάντα πολύ καλά και οι φωνές εξαιρετικές.




Αυτή τη χρονιά, σε έναν από τους ωραιότερους χώρους του νησιού που έχει παράδοση εδώ και αρκετά χρόνια στα ζωντανά λαϊκά προγράμματα, τα "Αστέρια" (πρώην Διαδρομές), έχουν την τύχη να φιλοξενούν έναν από τους πολύ καλούς, λαϊκούς τραγουδιστές, της κατηγορίας των τραγουδιστών παλαιάς κοπής. Έναν άνθρωπο που έχαιρε της εκτίμησης κολοσσών του λαϊκού τραγουδιού, όπως ο αείμνηστος Στέλιος Καζαντζίδης.  Ο Γιώργος Μαρίνης που ξεκίνησε με το σχήμα του το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος έφερε πραγματικά ένα άλλον αέρα στην νυχτερινή ζωή του νησιου. Το πρόγραμμα που έχει φτιάξει, σέβεται πρώτα από όλα το καλό λαϊκό τραγούδι. Δεν το πληγώνει και ταυτόχρονα δεν πληγώνει το κοινό του. Ο κόσμος που θα μπει να ακούσει το πρόγραμμα στα "Αστέρια" στο παλιό λιμάνι Σπετσών, θα ευχαριστηθεί ακούγοντας πολύ καλά, λαϊκά, αθάνατα κομμάτια, που όμως έχουν συνδυαστεί και με μεγάλες επιτυχίες της εποχής μας. Θα τραγουδήσει. Θα χορέψει. Θα πιει καθαρό ποτό. Θα φύγει δίχως να αισθάνεται πως έχασε χρονο και χρήμα (αφού και αυτό είναι πολύ σημαντικό στις μέρες μας), με μια αίσθηση πληρότητας και την ικανοποίηση πως διασκέδασε στο σήμερα, με τον τρόπο που οι τραγουδιστές πριν από πολλά χρόνια πρόσφεραν ψυχαγωγία στο κοινό τους.  Ακόμη και το ντύσιμο τους! Θυμάμαι τον Στράτο Διονυσίου τώρα, που έλεγε ότι στον κόσμο πρέπει να δείχνεις σεβασμό ακόμη και με τον τρόπο που ντύνεσαι.
Ακόμη και με τον τρόπο που φέρεσαι σε εκείνους που θα διασκεδάσεις. Ο κύριος Μαρίνης, χαιρέτησε σχεδόν έναν - έναν,  όλους όσους βρίσκονταν μέσα στο μαγαζί δια χειραψίας και αυτό, ήταν κάτι που προσωπικά είχα να το δώ πολλά χρόνια! Ευγενής και ευπρεπής δοσμένος απόλυτα στην μουσική που υπηρετεί, απόλυτα και αδιαμφισβήτητα σοβαρός ως άνθρωπος. Δεν ξέρω αν φταίει που θαυμάζω τα αρσενικά παλαιάς κοπής και γενικά πως θεωρώ τα "παλαιάς κοπής" καλύτερα απο τα "μοντέρνας κοπής", αλλά εδώ πρόκειται για μια παρουσία με πραγματική βαρύτητα.
Πέραν της εξαιρετικής φωνής του κ. Μαρίνη θα πρέπει να γίνει αναφορά και στο εξαιρετικό μπουζούκι που παίζει. Από τους βιρτουόζους του είδους, χαρίζει στιγμές μεγάλης χαράς όταν στη δεύτερη εμφάνισή του γινόμαστε κοινωνοί της δεξιότητάς του.




Έχοντας ως γνώμονα ότι, όχι μόνον, είχε πολύ καιρό να ακουστεί μια τέτοιας αξίας και ιστορίας, λαϊκή φωνή στις Σπέτσες, μα και το γεγονός πως οι νέοι άνθρωποι που πλαισιώνουν τον Γιώργο Μαρίνη είναι εξίσου άξιοι, προτρέπω τους ανθρώπους κάθε ηλικίας - γιατί ο Γιώργος Μαρίνης και τα "Αστέρια" στο παλιό λιμάνι Σπετσών, μπορούν να διασκεδάσουν κάθε ηλικία - να επισκεφθούν το μαγαζί. Την ημέρα που βρέθηκα εγώ εκεί, είχε πολύ νέο κόσμο. Γεγονός άκρως ενθαρρυντικό, αφού δείχνει πως και η νέα γενιά σέβεται και αγαπά το καλό λαϊκό τραγούδι και τους εκφραστές του.



Το επόμενο Σαββατοκύριακο που βρεθείτε στις Σπέτσες λοιπόν, και θελήσετε να διασκεδάσετε στα μπουζούκια, όπως είθισται να τα λέμε, κατευθυνθείτε στα "Αστέρια". Προσοχή όμως, κάντε κράτηση οπωσδήποτε και κοιμηθείτε το μεσημέρι. Το πρόγραμμα αρχίζει μετά τα μεσάνυχτα και εσείς θα δείτε σίγουρα μια από τις ομορφότερες ανατολές της ζωής σας, βγαίνοντας από τα "Αστέρια".
Θα σας έλεγα και που θα φάτε την καλύτερη τυρόπιτα του ξενύχτη, αλλά αυτό αφήνω να το ανακαλύψετε μόνοι σας...

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!!

Αυτή την Κυριακή μπορούμε να τους δυσκολέψουμε; Αυτήν την Κυριακή μπορούμε να κάνουμε ακόμη πιο δύσκολο το ξεπούλημα της χώρας; Μπορούμε!!
Αρκεί να σκεφτούμε πως αν δεν είσαι εναντίον τους είσαι μαζι τους!
Μαζί τους; Που; Σε τι;
Στην καταστροφή του Ελληνικού Έθνους;
Να ξεκαθαρίσω πως δεν επικροτώ κανενός είδους βίας.
Δεν θέλω κανενας ανθρωπος να καταδιώκεται από έναν άλλον άνθρωπο για κανένα απ...ολύτως λόγο. Είτε αυτός είναι θρησκευτικός, είτε είναι πολιτικός, είτε είναι φυλετικός. Αναγνωρίζω το δικαίωμα στην ελεύθερη επιλογή του κάθε ενός μας. Όμως, θέλω και ο άλλος να πράττει το ίδιο. Θέλω και εγώ να μπορώ να επιλέξω ελεύθερα τι και ποιον θα ακολουθήσω και όχι να γίνομαι πειραματόζωο στα χέρια τρελών "επιστημόνων" που συνέλαβαν ένα σχέδιο ΥπερΚυβερνήσεως του Πλανήτη. Παγκόσμια διακυβέρνηση και παγκόσμια διακυβέρνηση και τα εθνικα χαρακτηριστικά πάνε περίπατο!
Το έχει γράψει και ο Κουντερα στο βιβλιο του Γελιου και της Ληθης.
Όταν θες να εξαφανίσεις ένα κράτος ξεκινάς από την Ιστορία του...
Θα το επιτρέψουμε;
Οι Έλληνες εξαθλιωθήκαμε και αλλοτε. Ζήσαμε πολέμους. Ζήσαμε ανέχεια.
Ζήσαμε απώλεια. Ζήσαμε σκλαβωμένοι. Τίποτε ποτέ δεν κατάφερε να μας κανει να ξεχάσουμε ποιοι ειμαστε και να παραμείνουμε σκλαβωμένοι.
Τώρα;
Θα το επιτρέψουμε τώρα;

Ποιο 1984 και ποιος Όργουελ;

Υπάρχει σχέδιο για την Ελλάδα και το λέμε καιρό. Υπάρχει σχέδιο για το πως θα υπάρχουν τα κράτη από εδώ και εμπρός στον Πλανήτη. Υπάρχουν σχέδια για το πως θα εξαπλωθεί η μουσουλμανική κυριαρχία παντού και στην χώρα μας.
Δεν είναι κρυφό ότι ο μουσουλμανικός ιστός πλέκεται στον παγκόσμιο χάρτη.
Δεν είναι κρυφό ότι η ιδέα της παγκοσμιοποίησης απαιτεί να ξεχάσουμε την εθνική μας κυριαρχία. Απαιτεί να συνεργαστούμε παραδίδοντας την περηφάνεια μας, την εθνική μας ταυτότητα, την ιστορία μας, να απαρνηθούμε το ποιοι είμαστε και να γίνουμε ένα με ότι επι χρόνια πολεμούσαμε.
Δεν είναι τυχαίο ότι το κινημα των Ευρωσκεπτικιστών σε αρκετά ευρωπαϊκά κράτη, παρουσιάζει μια ιδιαίτερη άνθιση. Το κινημα το οποίο επικροτεί αυτό ακριβώς την εθνική ταυτότητα των κρατών μελων της Ευρωπαϊκής ένωσης και όχι το "τσουβάλιασμα" και την κονσερβοποίηση όλων υπο τις επιταγές του πλαισίου της Παγκόσμιας Κυβέρνησης!
Ας σκεφτούμε τι θέλουμε για τα παιδιά μας.
Ας αναλογιστούμε σε τι κόσμο θέλουμε να ζήσουμε.
Αυτό που θα συμβεί θα είναι μια ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΧΟΥΝΤΑ!

Εγώ θελω να μπορώ να λεω αφοβα πως είμαι απόγονος της Μπουμπουλίνας και ότι οι προγονοί μου πολέμησαν ενάντια στους Τούρκους για να αποτινάξουν το ζυγό τους και τα κατάφεραν ακόμη και 400 χρόνια επειτα!! Θελω να μπορώ να έχω δικαίωμα στην πραγματική ιστορία και όχι αυτή που θα κατασκευάσουν.
Θέλω να ξέρει το παιδί μου την ιστορία της χώρας του και του τόπου του. Την ιστορία της οικογένειας του και την ιστορία που καθιστά το τοπο του διαφορετικό ίσως απο άλλους.΄ Ίσως όχι καλύτερο απο άλλους αλλά διαφορετικό!
Θελω να λεω με περηφάνεια ότι ο παππούς μου είχε παρασημοφορηθεί για την ανδρεία του στο πόλεμο του ΄40 οπου έχασε και το δεξί του χέρι από τον ωμο σχεδόν. Θέλω να εορτάζω την 25η Μαρτίου και να παρελαύνω περήφανη με τα παιδιά μου και την σημαία μου να κυματίζει στον ουρανό και την θάλασσα. Θέλω να μην φοβάμαι να πω πως είμαι Ελληνίδα Χριστιανή Ορθόδοξη αλλά έχω διαβάσει και εχω αναλυσει και το Κοράνι σε μια προσπαθειά μου να αντιληφθώ τις διαφορές των δύο θρησκειών. Θέλω στην χώρα μου να μην αισθάνομαι ξένη ούτε ανεπιθύμητη.
Θελω να διατηρήσω το δικαίωμα να παλεύω για ότι πρεσβεύω. Θέλω να διατηρήσω την ταυτοτητά μου ως έθνος!
Γιατι όπως λεμε και στον Εορτασμό της Αρμάτας εδώ στις Σπέτσες,
ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ ΣΤΗΝ ΖΩΗ,
ΟΥΤΕ Η ΊΔΙΑ Η ΖΩΉ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ








Όταν μου πρότειναν να περάσω για ένα ποτό από το CENTRO ALL DAY BAR στο Χαλάνδρι, δεν φανταζόμουν πως θα έβρισκα κάτι τόσο ελκυστικό και συνάμα διαφορετικό μέσα στο κέντρο μιας από τις δυναμικότερες και ωραιότερες αγορές της Αθήνας.
Είναι γνωστό πως τα άρθρα που δημοσιεύω και αφορούν σε χώρους συνάντησης, δεν τα γράφω για διαφημιστικούς σκοπούς αλλά για ενημερωτικούς και πάντα, όταν έχω διαπιστώσει μια σημαντική διαφορά η οποία αξίζει να σημειωθεί. Στο CENTRO υπάρχει αυτή η ιδανική διαφορά που προσωπικά ψάχνω στους χώρους θα ψυχαγωγηθώ.
Ας ξεκινήσω με το γεγονός πως είναι ένας χώρος στον οποίο μπορείς να βρεθείς από το πρωί ως τις πρώτες πρωινές ώρες μετά τα μεσάνυχτα και να μην βαρεθείς καθόλου. Έχει ένα ιδιαίτερο ύφος γιατί η διακόσμηση  αλλάζει ανά δέκα μέτρα περίπου σε ένα εμβαδόν αρκετών τετραγωνικών !! Είναι ένας συνδυασμός μινιμαλιστικής προσέγγισης και ζεστής φιλοξενίας. Η οροφή του που ανοίγει και το μπαλκόνι του γύρω γύρω ανεξάρτητα από το γεγονός πως είναι στην καρδιά ενός εμπορικού κέντρου, είναι από τα πιο ελκυστικά του στοιχεία. Άλλωστε μόλις κάποιος κάτσει να πιει καφέ, παύει να εχει στο μυαλό του την βοή της πόλης. Χαλαρώνει και απολαμβάνει.
Τίποτε δεν κραυγάζει στο CENTRO ALL DAY BAR στο Χαλάνδρι. Τίποτε δεν σε κουράζει. Τα χρώματα εναλλάσσονται ευχάριστα αλλά όχι "εκκωφαντικά". Τα καθίσματα από τα απλά ξύλινα τραπεζάκια στο βάθος του, μπροστά από ένα τοίχο στολισμένο με ζωντανά πολύχρωμα λουλούδια μέσα σε γλαστράκια, ως τους αναπαυτικούς καναπέδες και τα ψηλά σκαμπό με το δέρμα και την μικρή πλάτη, όλα απολύτως βολικά και άνετα.  Η μπάρα μεγάλη, φαρδιά, αποτελεί εξαιρετική επιλογή για όσους λατρεύουν να πίνουν όρθιοι την περισσότερη ώρα. Το ποτό καθαρό, εκλεκτό, προσφέρει την απαραίτητη ποιότητα στο πελάτη σε τιμές καθόλου απαγορευτικές για την εποχή.
Ένα ακόμη ελκυστικό στοιχείο είναι τα κοκτέιλ του. Πιστέψτε με, από τα καλύτερα κοκτέιλ μπαρ της Αθήνας!! Δοκίμασα αρκετά από αυτά και είναι όλα εξαιρετικά! Οι σωστές αναλογίες, η ποιότητα των προϊόντων που χρησιμοποιούνται, το κέφι και το μεράκι εκείνου που τα φτιάχνει παίζουν ρόλο. Όλα τα κοκτέιλ εχουν εξαιρετική εμφάνιση, άρωμα, γεύση και διακόσμηση. Το σερβίρισμα ορισμένων από αυτά όπως το Zombie επίσης είναι εκπληκτικό!
Στο CENTRO που δίνει σημασία στην λεπτομέρεια για την απόλαυση των πελατών του και την ικανοποίηση τους, δεν θα μπορούσε να μην ακούγεται η κατάλληλη μουσική. Βρέθηκα στο χώρο δυο συνεχόμενες μέρες και παρατήρησα πως δε με κούρασε η μουσική και δεν με ξένισε. Δεν αισθάνθηκα ότι ενοχλούμαι ακόμη και όταν συζητούσα με την παρέα μου. Πράγμα που σημαίνει πως στο CENTRO ALL DAY BAR παίζει η σωστή μουσική. Ήχοι που ανάλογα την ώρα σε χαλαρώνουν δίχως να σε νυστάζουν, σε ξεσηκώνουν και σε διασκεδάζουν δίχως να σε ξεκουφαίνουν και να ε απομονώνουν από τους υπόλοιπους της παρέας σου αφού παρόλα αυτά μπορείς και να επικοινωνείς.
Τέλος, επειδή τίποτε δεν είναι τυχαίο, την επιχείρηση την λειτουργούν εκτός από τους ιδιοκτήτες τους οποίους γνώρισα και βρήκα πολύ προσιτούς και ζεστούς, κάποιοι ακόμη άνθρωποι οι οποίοι πιθανότατα αισθάνονται πραγματικά προσωπική τους υπόθεση την σωστή λειτουργία της, το οποίο είναι μείζονος σημασίας εφόσον έτσι καλυτερεύουν ότι χρειάζεται βελτίωση και επιβλέπουν ότι πρέπει να διατηρηθεί ως έχει.
Την επόμενη φορά που θα βρεθείτε στο Χαλάνδρι για ψώνια, δουλειές, βόλτα ή απλά επειδή θέλετε κάτι διαφορετικό και μακριά από την έδρα σας - εμένα μου συμβαίνει συχνά - θυμηθείτε πως στην Αγ. Παρασκευής 13-15 λιγο πιο πάνω από την πλατεία του Αγ. Νικολάου λειτουργεί ένα μπαλκόνι που σερβίρει καφέ με άποψη και τα καλυτέρα κοκτέιλ της Αθήνας. Άσε που λογω θέσης σε φερνει και κοντύτερα στο φεγγάρι που γεμίζει και ας βρίσκεσαι στην καρδιά της πόλης...
Εγώ θα επιστρέψω σύντομα και ελπίζω να εχει Πανσεληνο...

ΑΤΑΙΡΙΑΣΤΟ ΖΕΥΓΑΡΙ του Νηλ Σάιμον από τον Θ. Ο. Ε.



Λένε, πως για να κάνεις θέατρο πρέπει να εχεις χρόνο. Ίσως...
Προσωπική μου εκτίμηση είναι πως για να κάνεις θέατρο πρέπει να το αγαπάς! Γιατί και χρόνο να έχεις, αν δεν το αγαπάς και δεν σέβεσαι αυτό που καλείσαι να υπηρετήσεις, δεν πρόκειται ποτέ, να κανεις καλό θέατρο. Αυτά τα παιδιά του Θεατρικού Ομίλου Ερμιονίδας νομίζω το αγαπάνε πολύ!

Άλλη μια θεατρική παράσταση παρουσιάζεται αυτές τις μέρες από τον όμιλο στον πολυχώρο Αρτίκι του Κρανιδίου. Το ΑΤΑΙΡΙΑΣΤΟ ΖΕΥΓΑΡΙ του Νήλ Σάιμον είναι μια ιδιαίτερα χαρισματική κωμωδία με στοιχεία αφόρητης καθημερινότητας, τα οποία καθιστούν το έργο και τόσο επιτυχημένο παγκοσμίως. Το έργο ξεδιπλώνει την φρικτή μοναξιά που βιώνει ο κάθε άνθρωπος μέσα στην διαφορετικότητα - μοναδικότητά του. Φέρνει τον θεατή αντιμέτωπο με όσα δεν μπορεί να αντέξει καθημερινά στην συναναστροφή του με τους γύρω του. Από τους φίλους του, μέχρι τον σύντροφο ή ακόμη και το παιδί του, ο κάθε ένας από εμάς αναγκάζεται να υποχωρήσει, να ανεχτεί, να παραβλέψει, μπροστά σε συμπεριφορές που δεν τον εκφράζουν ή τον ενοχλούν.



Τι συμβαίνει λοιπόν όταν ο κολλητός φίλος μας που χωρίζει χρειάζεται συμπαράσταση και η δική μας μοναξιά μια παρέα; Τι συμβαίνει όταν αλλιώτικοι άνθρωποι καλούνται να συμβιώσουν και να συνυπάρξουν; Πόσο αλλάζουμε εμείς; Πόσο αλλάζουμε τους άλλους; Πόσο ίδιοι μένουμε; Τι παίρνουμε προίκα από κάθε συμβίωση;



Κατά την ταπεινή μου άποψη, το έργο είναι μια δυνατή μελέτη πάνω όχι μόνο στην ανδρική ψυχολογία, - οι κύριοι ρόλοι είναι αντρικοί - αλλά στην ανθρώπινη. Παρόλο που υπάρχει έντονο το θηλυκό στοιχείο είτε με αναφορές είτε με τους δυο μικρους αλλά γεμάτους σημασία γυναικείους ρόλους, η δράση εξελίσσεται ανάμεσα σε άνδρες. Κορυφώνεται όμως, μετά την καταλυτική παρέμβαση του θηλυκού στοιχείου στην πλοκή του.

Θεωρώ πως η σκηνοθεσία του έργου από τον Διονύση Ξανθό ήταν τόση όση, δίχως υπερβολές και υπερτιμήσεις. Οι κατευθύνσεις ήταν σωστές και δεν είχαμε ολίσθημα από την κωμωδία στην γελοιότητα, κάτι που είναι σύνηθες να συμβει όταν δεν υπάρχει μέτρο και σεβασμός στην ιδέα που υπηρετεί ένα έργο. Εδώ αντιθέτως, είδαμε πολύ καλές ερμηνείες από ερασιτέχνες ηθοποιούς που δουλεύουν με μεράκι, οίστρο και αγάπη.



Ξεκινώντας από τον κεντρικό ρόλο του Οσκαρ, τον οποίο υποδύθηκε με εξαιρετική δεινότητα ο Λουκάς Κούτρας, φοβάμαι πως εχω να πω αρκετά. Κατά αρχήν, ο σωστός υπηρέτης της τέχνης φαίνεται - για να δανειστώ και κατι που άκουσα από τον μεγάλο δάσκαλο εκεινο το βράδυ Κώστα Γεωργουσόπουλο - από το πως αποδίδει και πως υποδύεται έναν ρόλο. Δεν είναι αρκετό δηλαδή να παίζει με την φωνή του μονάχα. Πρέπει να παίζει με κάθε του κύτταρο. Ο Λουκάς Κούτρας υποκρινόταν τον Οσκαρ με κάθε του κύτταρο. Τα μάτια του το βλέμμα του, τα φρύδια του, οι ρυτίδες του, τα μαλλιά του, όλα μα όλα έπαιζαν μαζί του! Τον υπάκουαν! Ο Λουκάς δεν ήταν πια ο Λουκάς πάνω σε εκείνη την σκηνή. Ήταν ο Οσκαρ που ζούσε μόνος ανάμεσα σε κουτιά μπύρας και πίτσας. Ανάμεσα σε γεμάτα αποτσίγαρα και χυμένα ποτά και αναψυκτικά. Ήταν ένας άντρας που δεν είχε οικογένεια, γιατί τον είχε αφήσει η γυναίκα του και έμενε σε ένα σπίτι οκτώ δωματίων, ολομόναχος. Που η μόνη του παρηγοριά ήταν τα βράδια της Παρασκευής που μαζεύονταν οι φιλοι του για πόκερ. 
Δεν είναι τόσο το γεγονός ότι μόρφασε υπέροχα και το κοινό γέλασε στην σκηνή που το απαιτούσε, ούτε ότι αγρίεψε εξαιρετικά όταν αγανάκτησε και το κοινό ενθουσιάστηκε. Είναι που και στην μία και στην άλλη περίπτωση είχες ξεχάσει ότι βλέπεις τον Λουκά Κούτρα να υποδύεται τον Οσκαρ και εβλεπες μονο τον Οσκαρ, που ζει στην Νέα Υόρκη, είναι χωρισμένος και εχει μια διάθεση να κρύβει την μοναξιά του μέσα στην ακαταστασία του και την άρνηση του να βάλει σε τάξη τη ζωή του γιατι απλά έτσι ένιωθε ότι περνούσε καλα. Ήταν που ξαναέγιναν οι συστάσεις μεταξύ σας και για δύο ώρες ο γνώριμος εκει κάτω κύριος δεν ήταν ο φιλος και γνωστος σου Λουκάς, αλλά ο άγνωστος Όσκαρ που στο τρόπο ζωής του έβρισκες κάτι από τον δικό σου...



Το ίδιο ακριβώς διαπίστωνες και όταν παρατηρούσες τον κολλητό του, τον οποίο αποφάσισε να φιλοξενήσει για να τον βοηθήσει να ξεπεράσει το διαζύγιο του και να σταθεί στα πόδια του, καθότι περισσότερο ευαίσθητος και λιποψυχος.  Ο Φέλιξ, είναι ένας εντελώς διαφορετικός άνθρωπος από τον Όσκαρ που είχε μαθει να έχει τον έλεγχο στα πάντα, υποχόνδριος με την καθαριότητα και λίγο παραπάνω οικονόμοςαπό ότι ίσως θα έπρεπε, σε αντίθεση με τον ασυγκράτητα σπάταλο φίλο του.
Ο Παναγιώτης Κωστελένος, ο οποίος τον υποδύθηκε, θεωρώ πως ήταν πάρα πολύ καλός. Είχε ένα τεράστιο αβαντάζ το οποίο ήταν η εμφάνισή του και η ηρεμη φυσιογνωμία του. Αυτό δεν ακυρώνει την δουλειά που έκανε και την αξία της ερμηνείας του.  Δείχνει όμως, την έξυπνη επιλογή του σκηνοθέτη. 

Έχω πολλά καλα να πω και για τους τρεις φίλους που πλαισίωσαν το αταίριαστο αυτό ζευγάρι και έδειξαν να συμπάσχουν λίγο με τους φίλους τους. Αρχίζοντας από τον Γιώργο Δημαράκη τον οποίο είχα ακούσει να τραγουδά και ειχα γοητευτεί, θα πω πως ήταν πολύ φυσικός στον ρόλο του Ρου, του φίλου αστυνόμου και δεν ξέρω αν τον βοήθησε η παρέα που ερμήνευε τόσο καλά αλλά, θα ήθελα να τον δώ σε έναν άλλο ρόλο καποια στιγμή πιο μπρουτάλ πιο βαρύ και όχι κωμικό. Διέκρινα στοιχεία εσωτερικά που αποδίδονταν κυρίως στο βλέμμα του. Το βλέμμα είναι μεγάλη υπόθεση σε ένα ηθοποιο. Η αείμνηστη Έλλη Λαμπέτη, την  ηρωίδα της την Σάρα την έπαιξε άλαλη αλλά συγκλόνισε με την ματιά τηςκαι τις συσπάσεις του προσώπου της, όλους όσους είχαν την τύχη να δουν εκείνη την παράσταση.

Ο  Βάκης Λαύκας ως Σπηντ είχε επίσης πολύ φυσικό τρόπο επάνω στην σκηνή. Δεν με εκανε ούτε μια στιγμή να νιώσω πως υποκρίνεται. Γνωρίζοντας δε πως ήταν το βάπτισμα του πυρός για τον Βάκη όπως και για τον Βασίλη Μπογιατζή που έπαιξε τον Βιννι, του αξίζουν διπλά συγχαρητήρια για την προσπάθειά τους και την φυσική ερμηνεία, την τόσο μετρημένη.
Οι τρεις φιλοι προσφεραν  στιγμές συγκίνησης μέσα από το γέλιο που χάριζαν στο κοινό, όταν προσπαθούσαν να προστατεύσουν το φιλο τους Φελιξ από την απελπισία του διαζυγίου.
Γενικά η ομάδα των ανδρών απέδιδε πολύ δυνατά την ένταση και τα δεσίματα εκείνα μεταξύ ανδρών φιλων, ακόμη και όταν εκφράζονταν ό ένας για τον άλλον ελαφρώς απαξιωτικά.

Οι κυρίες της παρέας Ιωάννα Μέξη ως Γκουέντολιν και Χριστίνα Ψαθά ως Σέσσυλι, ήταν νομίζω αρκετά ευθύβολες. Κατάφεραν μέσα από μια έντονη προσέγγιση στους ρόλους τους, να δείξουν και την γυναικεία ψυχολογία και μοναξιά και ταυτόχρονα, την γυναικεία περίεργη ευαισθησία που μπορεί να οδηγήσει μια γυναίκα να πράξει αντίθετα από ότι ένας άντρας περίμενε πως θα έπραττε.

Αν πρέπει να πω και κατι αρνητικό - για να μην θεωρηθεί πως λέγω μονάχα θετικά - θα ήταν πως στις ερμηνείες των δύο κυριών, θα ήθελα λιγότερο επιτήδευση και περισσότερο ξάφνιασμα εσωτερικό στο άκουσμα των προβλημάτων του Φελιξ.  Η σκηνή στον καναπέ όπου είναι η μόνη στατική σκηνή, θα άγγιζε ίσως περισσότερο αν είχε λιγότερο οδυρμό και περισσότερο βλέμμα.

Οι επόμενες παραστάσεις θα γινουν 10 και 11 Μαΐου.  Μην παραλείψετε να βρεθείτε στο Αρτικι για αυτήν την παράσταση. Θα αντιληφθείτε μέσα σε δύο ώρες πως συμβιώνετε τόσο ανόμοιοι χαρακτήρες τόσα χρόνια και πως καλλιεργείτε ή δεν καλλιεργείτε την ανοχή και την διαφορετικότητά σας ταυτόχρονα. Θα αναγνωρίσετε πολλά, θα αναρωτηθείτε για ακόμη περισσότερα.