ΦΩΤΙΣΜΕΝΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΦΩΤΙΣΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το Σάββατο 3 Μαίου είχα την χαρά και την τύχη, να βρεθώ στην εκδήλωση
προς τιμήν του Κώστα Γεωργουσόπουλου και κατόπιν να παρακολουθήσω
άλλη μια θεατρική παράσταση από τον Θεατρικό Όμιλο Ερμιονίδος.


    Ξεκινώντας, από το συγκινητικό γεγονός της πρόσκλησης του κ. Γεωργουσόπουλου από τον πρώην μαθητή του και σημερινό Λυκειάρχη Κρανιδίου, Καθηγητή Μαθηματικών Ιωάννη Δημαράκη, που μαζί με τον Πρόεδρο του Θ.Ο.Ε. Δημήτρη Σίδερη οργάνωσαν αυτήν την εκδήλωση, θα ήθελα να συγχαρώ αμφότερους για αυτή την πρωτοβουλία. Για τον κ. Γεωργουσόπουλο δεν θα μιλήσω εγώ, έχει ήδη μιλήσει η πορεία του και η παιδεία του.  Το μόνο που μπορώ να γράψω εδώ για αυτήν την συνάντηση, είναι η εντύπωσή μου πως παρευρισκόμενη στην αίθουσα, ανάμεσα στο ακροατήριο του, επιμορφώθηκα, εκπαιδεύτηκα.
    Όλοι άκουγαν προσεκτικά τον "δάσκαλο" να μιλά για το θέατρο
και πραγματικά δεν ήθελαν να τελειώσει αυτή η ομιλία. Τα θέματα, τα έργα,
οι συγγραφείς, διαδέχονταν το ένα το άλλο στον λόγο του με τέτοια φυσικότητα,
που σε ανάγκαζαν να αναλογιστείς πως είναι ευλογία να μπορείς να αρθρώνεις τέτοιον λόγο και να ρέεις ανάμεσα στο ακροατήριό σου, είτε αυτό αποτελείται από πολλους όπως το Σαββάτο το βράδυ, είτε από λίγους όπως οι μαθητές μιας τάξης δημοτικού γυμνασίου ή λυκείου.
    Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος μίλησε κοιτώντας τους ακροατές του στα μάτια,
δίχως χαρτιά, δίχως σημειώσεις, δίχως να χάσει μια φορά τον ειρμό του,
δίχως να σταματήσει για να σκεφτεί. Μιλούσε και αναρωτιόμασταν όλοι
πως είναι δυνατόν να μην έχει κάνει ένα λάθος εν την ρύμη του λόγου,
να μην έχει κάνει μια παύση για να βρεί την σωστή λέξη ίσως. 
Όταν τελείωσε η ομιλία του είχα την αίσθηση πως αυτές οι δύο ώρες ισοδυναμούσαν με ένα ακαδημαϊκό έτος! Το είπα και δημόσια αργότερα, όταν συνεχάρηκα τους ανθρώπους που είχαν την σκέψη να καλέσουν τον παλιό τους δάσκαλο για να τον τιμήσουν.
    Αργότερα όταν βρεθήκαμε σε στενότερο κύκλο και είχαμε την ευκαιρία
να μιλήσουμε περισσότερο, διαπίστωσα πως ο συμπαθέστατος κύριος που παρακολουθούσα από μικρούλα να μιλά για το θέατρο και τις γραφές, να αρθρογραφεί ασκώντας κριτική στα θεατρικά δρώμενα, φορώντας πάντα εκείνες τις υπέροχες τιράντες, δεν με τρόμαξε. Δεν με απώθησε. Δεν με έκανε να αισθανθώ πως έχω απέναντί μου έναν άνθρωπο που η γνώση του και η εμπειρία του τον έχει κάνει αλαζόνα, επαρμένο και απρόσιτο. Όχι, κάθε άλλο! Ευπροσήγορος, ευγενής, αντικειμενικός και θετικότατος απέναντι στην προσπάθεια των νέων ανθρώπων αλλά και των νέων διδασκάλων που προσπαθούν να κοινωνήσουν το θέατρο και την παιδεία που φέρει, μου άφησε την εντύπωση πως για πολύ λιγο και εγώ και οι άλλοι, βρεθήκαμε κοντά σε πνεύματα φωτισμένα άλλων διδασκάλων του παρελθόντος που μετάγγισαν το φως τους σε εκείνον τότε, όπως σήμερα προσπαθούν κάποιοι να μεταγγίσουν φως στους μελλοντικούς δασκάλους. Γιατί αν ο γονιός είναι η αρχή, ο δάσκαλος είναι η συνέχεια που δεν έχει τέλος, αφού η επαφή με την γνώση μόνον δίψα για περισσότερη γνώση μπορεί να προκαλέσει.


    Ελπίζω, εύχομαι και προσωπικά θα το προσπαθήσω όσο μπορώ, να εχουμε την χαρά και την τύχη να ακούσουμε και στις Σπέτσες τον Κώστα Γεωργουσόπουλο. Όχι γιατί αναγνωρίζουμε σε αυτόν ένα από τα φωτεινότερα μυαλά της Ελλάδας αλλά επειδή παραμένει πάντα δάσκαλος με την δίψα ενός μαθητή.

ΓΚΟΡΤΣΟΣ ΚΑΙ ΞΕΡΟ ΨΩΜΙ!!

 Ως γνωστόν, δεν συνηθίζω να τοποθετούμαι πολιτικά. Τουλάχιστον, το αποφεύγω όταν δεν έχω κάτι ουσιαστικό να προσθέσω σε οτι ειδήμονες και μελετητές τα της πολιτικής έχουν ήδη καταθέσει. Όμως, είναι μέρες τώρα που επιθυμώ να πω δυο λογάκια σε αυτούς όλους που προσπαθούν να στήσουν τα εκλογικά τους, σε όσους χώνονται κάτω από τις φούστες εκείνων που προσπαθούν να εκλεγούν, αλλά και στα βρακιά τους ενίοτε, καθώς και σε εκείνους που διακαώς επιθυμούν λίγη προσοχή και έναν τίτλο ή την δύναμη της καρέκλας, με ότι αυτό συνεπάγεται.
Αυτό που με εξοργίζει και πρέπει να το μοιραστώ μαζί σας, είναι το εξής:

Πως είναι δυνατόν άνθρωποι με παιδεία και γνώση του πολιτικού στίβου να ζητούν από νεαρούς και νεαρές που ξημερώνονται στα κλαμπάκια και δεν ξυπνάνε πριν τις εξι το απόγεμα να συμμετέχουν στα ψηφοδέλτιά τους;

Πως είναι δυνατόν ένα νεαρό άτομο, που εχει συνηθίσει αυτό τον τρόπο ζωής, να το εμπιστευτείς ότι θα συμμετέχει σε αποφάσεις όταν χρειαστεί; Και καλα άντε να δεχθώ πως τα δημοτικά συμβουλια γινονται στις επτα το απογεμα συνήθως, οποτε θα εχουν προλάβει να ξυπνήσουν. Όταν θα πάρει φωτιά η πλαγιά του βουνού και θα είναι ξημερώματα ή πρωί και εκεινα θα εχουν παει λιωμα στο μεθύσι σπιτια τους ποιος θα μας σώσει;

Δεύτερον..
Πως είναι δυνατόν να ζητάμε από ανθρώπους που δεν ζουν στο τόπο οπού θέτουν υποψηφιότητα να συμμετέχουν; Πως θα παρίστανται; Με ολογράμματα; Και το λεγω αυτό διοτι και σε εμενα εγινε προταση που με τίμησε πολύ και βαθιά, μα όταν απαντησα πως δεν δυναμαι να παρίσταμαι εφόσον οι υποχρεώσεις μου είναι σε άλλη περιοχή, μου απάντησαν βρε δεν πειράζει θα τα βρουμε!!! Τι να βρουμε μωρέ!!! Τι να βρούμε; Θα γίνω Καρέζη στο Τζένη – Τζένη (κατά ένα περίεργο τρόπο πολύ με κυνηγά η φιλμογραφια της Τζένης) να φτάσω σε γαμου κοινωνίαν δια το καλο του τοπου; Και να σηκωθει η υποτιθέμενη συζυγος του Μπαρκουλη και να φωναζει «Δίγαμος» ;   Διγαμη, εν προκειμένω!

Πως είναι δυνατόν να εμπιστευτώ έναν υποψήφιο που στις προηγούμενες εκλογές έβριζε με τα χειρότερα λόγια αυτόν με τον οποίο αγκαλιάζεται σήμερα ενώπιων μου;

Πως είναι δυνατόν να εμπιστευτώ έναν υποψήφιο επειδή για χρόνια ο πατέρας του ή η μητέρα του έθετε υποψηφιότητες και ήταν κάτι, σαν ας πουμε, επαγγελματίας βουλευτής, δημοτικός σύμβουλος ή κοινοτάρχης!!!

Θα μου πείτε τους εμπιστευόμαστε. Ναι, αυτά κάνουμε και για αυτο μας αξίζει η πολιτική σκηνή που έχουμε. Αυτά κάνουμε και μας αξίζει η εξαπάτηση που τρώμε σαν πασατέμπο! Τον θυμάστε τον Παπαγιανόπουλο στην εν λόγω ταινία; «Περασε,» του ειχε πει του Μπαρκουλη, «πέρασε από το καφενέ κατά τις δώδεκα….. τα άλλα άστα επάνω μου»!
Αχ ποσο την γουστάρω αυτή την ταινία! Είναι και γυρισμένη όλη στο νησάκι μου! Ποσο τους γουστάρω όλους όσους έπαιζαν εκεί… Αλλά εκεινοι ήταν ηθοποιοί… έπαιζαν έναν ρόλο… ετούτοι;  
Τι ρόλο παίζουν ετούτοι μωρέ;

Ας πορευτούμε λοιπόν, χεράκι χεράκι με αγάπη και σύμπνοια που δεν ξερω πόσο θα κρατήσει, να ψηφίσουμε ακόμη μια φορά την Απάτη και το Άγνωστο. Να ρίξουμε την ιερή μας ψήφο στο κολλητό και τον συγγενή, τον γιο της φιλενάδας μας επειδή τον μεγαλώσαμε σχεδόν. Να το βουλώσουμε να μην ξεστομίσουμε αυτό που σκεφτόμαστε…. Όχι!!

Ε, λοιπόν εγώ το ξεστομίζω, όπως το ξεστόμισα και κάποια χρονιά πριν και έγινα το μαύρο πρόβατο…
Μανδάμ, για μισό λεπτο… τα μεταξωτα βρακιά θέλουν και μεταξωτούς αποτέτοιους! Εκτός από γερό στομάχι θέλεις και χέρι στο τραπέζι, θα το χτυπήσεις; Ή μολις η αντιπολίτευση σου πει «αι μαρή να πλύνεις κανένα πιάτο και να ράψεις κανένα κουμπί» θα βάλεις τα κλάματα; Κι εσύ μικρέ, σε εσένα μιλάω που καυχιέσαι για το πόσο αντέχεις το ποτο και το πόσο λιώμα γυρίζεις τα ξημερώματα από τα μπαράκια, μόλις ο έμπειρος, ο χρόνια στο κουρμπέτι σου πλασάρει την γραμμή που θέλει να περάσει και ζητήσει την υπογραφή σου, θα το αντιληφθείς το χάος που ξανοίγεται μπροστά σου; Μόλις ο «παλιά καραβάνα» θελήσει να σε ψαρώσει και σου πατήσει την φωνή τι θα κάνεις; Θα πιαστείς στα χέρια; Ή θα πας στην μαμά να σου δώσει χαδάκια;   
Όχι τίποτις άλλο, αλλά επειδή εχω δει να βαζουν τις φωνες και φανερά και σιωπηλα…  Έτυχε και δεν σκιάχτηκα, μήτε ίδρωσα και ας ήταν αγενείς φωνές, φαλλοκρατικές και άδικες με ύφος καρδιναλίων και πολλά άλλα.
Θα μου πεις, Αννούλα δεν σκιάχτηκες και για αυτό δεν τολμούν να σε ξαναφωνάξουν, γιατί λες και Όχι!
Ε δεν πειράζει…. Τώρα θα φωνάζω εγώ, γιατί βαρέθηκα τους σκατανθρώπους και τα ασήμαντα να χρίζονται σημαντικα!!
Όχι … θα κλείσω με την λέξη «Κροκανθρώπους» του Νικολα του Ασιμου γιατί μου γουστάρει πολύ σαν λεξη και με τη φράση της αλησμόνητης Κατερίνας Γώγου «το μυαλό είναι ο στόχος, το νου σου!»
Άιντε και καλό βόλι!!

ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΗΝ ΒΙΡΤΖΙΝΙΑ ΓΟΥΛΦ;

ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΗΝ ΒΙΡΤΖΙΝΙΑ ΓΟΥΛΦ;


Ή αλλιώς, ποιος φοβάται να τσαλακωθεί;
Σίγουρα όχι τα μέλη του θεατρικού ομίλου Ερμιονίδας τα οποία καταπιάστηκαν αυτή τη φορά με κάτι πολύ δυνατό και πολύ πέρα από τα συνήθη. Η παράσταση που παρακολούθησα χθες βράδυ, στον Πολυχώρο Αρτίκι, ήταν παραπάνω από συγκλονιστική αν σκεφτεί κανείς πως δόθηκε από ερασιτέχνες ηθοποιούς στην πλειοψηφία τους!  Χίλια ευχαριστούμε και χίλια μπράβο!!
Η κα Μονικα Κολοκοτρώνη που σκηνοθέτησε και διασκεύασε το κλασσικο έργο του Εντουαρντ Αλμπη , "Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ;", ήξερε ακριβώς τι να κρατήσει, για να δημιουργήσει ένα επιβλητικό, γεμάτο ένταση δωμάτιο μέσα στο οποίο ξετυλίγεται όλη η παράνοια, η αυταπάτη και η αδυναμία των ανθρώπων να αποδεχθούν την πραγματικότητα. 

Εδώ θα ήθελα να αναφερθώ στην συρραφή των κειμένων που επιλέχθηκαν να αποτελέσουν την παράσταση, η διάρκεια της οποίας είναι μια ώρα, μα αποζημιώνει σαν να έχεις παρακολουθήσει πολύ περισσότερη.  Προσωπικά θα δώσω συγχαρητήρια στην κα Κολοκοτρώνη για ότι επέλεξε να κρατήσει. Έχοντας παίξει η ίδια το έργο παλαιότερα, έχοντας διδάξει τον χαρακτήρα της Μάρθας για να τον υποδυθούν, είμαι σε θέση να γνωρίζω πως θα μπορούσε να καταστραφεί το εγχείρημα από μια τέτοια περικοπή, πράγμα όμως που δεν συνέβη.  Οι διάλογοι ήταν ακριβώς αυτοί που έπρεπε για να αποδοθεί η ουσία του έργου  δίχως να χάσει σε δυναμική η κλιμάκωση για την αποκάλυψη, την παραδοχή των φόβων, την απογύμνωση των «καλοντυμένων» συμβιβασμένων ψυχών  και την τελική "κάθαρση" των χαρακτήρων.

Το σκηνικό που επιλέχθηκε ήταν λιτό, επιβλητικό, σουρεαλιστικό σε κάποιες λεπτομέρειες,  όπως τα κόκκινα σημάδια στο δάπεδο του καθιστικού του ζευγαριού που εκτυλίσσεται και εξελίσσεται όλη η δράση, απόλυτα σαφές, ώστε να μην απομακρυνθεί η ματιά του θεατή από τους διαλόγους και την ένταση μεταξύ των χαρακτήρων.

Ο νεαρός Γιώργος Πέλλας στον ρόλο του Νικ, του νεαρου συζύγου που προσκαλείται στο σπίτι της Μάρθας και του Τζώρτζ μετά το πάρτυ του πατέρα της μετά της συζύγου του, είναι ένας πολλά υποσχόμενος νέος στο χώρο του θεάτρου. Παρά την απειρία του κατάφερε να δώσει στοιχεία στο ρόλο του Νίκ που τον καθιστούσε απολύτως συμπαθή μετά τις αποκαλύψεις. Για παράδειγμα, η απλότητα και φυσικότητα του κ. Πέλλα, λειτούργησε καταλυτικά στις σκηνές που καλείτο να συμπονέσει την σύζυγο του Χάνυ. Φανέρωνε ένα συναίσθημα βαθύτερο παρά την φαινομενική επίπεδη στάση του στα τεκταινόμενα. Εκεί κέρδιζε τον θεατή και εκεί κέρδιζε και το στοίχημα. Τον αντιπαθείς; Η τον συμπαθείς; Δεν αποφασίζεις. Δεν σε ενοχλεί. Ο κ. Πέλλας απλά ισορρόπησε ανάμεσα σε τέρατα και δεν τον θυμούνται ως τέρας στην ιστορία. Μικρός ρόλος, αλλά σημαντικός για την δράση.  Σίγουρα θα έχει πολλά πράγματα να δώσει στο μέλλον στο θεατρικό σανίδι.

Η κα Μαρία Παπαϊωάννου στον ρόλο της Χάνυ, εξαιρετική.  Απέδωσε μια  νεαρή γυναίκα με ασαφή στάση απέναντι στην ζωή και την οικογένεια από την πρώτη στιγμή με σοβαρότητα και όχι σοβαροφάνεια, πράγμα δύσκολο αν σκεφτεί κανείς την ισορροπία που απαιτούσε αυτός ο ρόλος.  Η σύγκρουση που συντελείται μέσα της και αργότερα οι αλήθειες που καλείται να αντιμετωπίσει , αποδίδονται από την νεαρή ηθοποιό με τρόπο θαυμαστό και μια ιδιαίτερη προσαρμοστικότητα, από την σκηνή της ευδαιμονίας της στην σκηνή της συντριβής της, το επόμενο λεπτό.

Ο χαρακτήρας του Τζώρτζ στο έργο δεν νομίζω πως θα μπορουσε να έχει καλύτερη αποδοση από αυτήν του Δημήτρη Σίδερη. Διαπίστωσα έναν εμφανώς, συμπάσχοντα με τον ρόλο άνθρωπο, που εντρύφησε και ενδοσκόπησε την ψυχολογία και την ιδιοσυγκρασία του ρόλου που καλούσε να ερμηνεύσει. Που αγάπησε βαθιά την αδυναμία του και τον κοίταξε στον καθρέφτη του, γυμνό δίχως υπερβολές και δίχως καλλωπισμούς. Απέδωσε με έξοχη εσωτερικότητα την απόγνωση από την πίκρα της εξαρτημένης σχέσης του με την Μάρθα. Κέντησε πάνω στην αποστροφή και την ταυτόχρονη λατρεία που έτρεφε για την σύζυγο του Μάρθα αλλά και για τον ίδιο του τον εαυτό, για ξεχωριστούς λόγους κάθε φορά. Έδειξε στο κοινό την παράδοσή του, την δειλία του, την έκρηξη του την στιγμή που επαναστατεί στην κούραση της προσποίησης,  αλλά και την τρομακτική του αδυναμία να αποχωριστεί αυτήν την εξάρτηση. Μια προσέγγιση που χρειαζόταν εξαιρετική αφοσίωση και αυτοσυγκέντρωση για να επιτευχθεί και να μην οδηγήσει σε σύγχυση τον θεατή.

Παρόμοια αυτοσυγκέντρωση χρειαζόταν και στις σκηνές όπου η ευρηματική σκηνοθέτιδα κα Κολοκοτρώνη είχε ζητήσει να επεμβαίνουν παρεισδύοντες στον έντονο διάλογο μεταξύ Τζωρτζ και Μάρθας οι νεαροί συμπρωταγωνιστές τους,  για να δώσει έμφαση έτσι στο γεγονός πως η παρουσία του ζευγαριού αυτού ήταν καταλυτική, στο να παραδεχθούν τελικά οι μεσήλικοι σύντροφοι, πως για χρόνια έπαιζαν παιχνίδια που στο μόνο που εξυπηρετούσαν, ήταν να κρύβονται από τις ανεπάρκειές τους και να εθελοτυφλούν στην πραγματικότητα. Στις σκηνές δε αυτές, η ταυτόχρονη ομιλία των δυο βασικών πρωταγωνιστών για αρκετά λεπτά, ακροβατεί  διαρκώς σε ένα τεντωμένο σκοινί. Για αυτό και είναι αξια θαυμασμού η αυτοσυγκέντρωση και των δυο.

Τι να πει κανείς για την κα Βίκυ Παπάζογλου και την Μάρθα της;
Πρόκειται ασφαλώς για μια εμπνευσμένη, ταλαντούχα και πολύπλευρη προσωπικότητα.  Μια παρουσία την οποία λυπάμαι που είμαι αναγκασμένη να αποκαλέσω ερασιτέχνη ηθοποιό.  Σε μια παράσταση που ειλικρινά δεν είχε να ζηλέψει το παραμικρό, από μια οποιαδήποτε παράσταση που παρουσιάζεται σε χώρους εναλλακτικών σκηνών, από επαγγελματίες του είδους στην Αθήνα και αλλού, η κα Παπάζογλου στον ρόλο της Μάρθας είναι συγκλονιστικά συνταρακτική!  Οι εναλλαγές που απαιτεί ο ρόλος στην ψυχολογία της, οι αυξομειώσεις στην ένταση την εσωτερική αλλά και την εξωτερική, τις συσπάσεις στο πρόσωπο, την γλώσσα του σώματος, την ματιά ακόμη- ακόμη που θα ρίξει στους συμπρωταγωνιστές της, όλα μα όλα δεν είχαν τίποτε το ερασιτεχνικό. Δεν θα πω πως φάνηκε η εμπειρία της από την ενασχόληση της με δρώμενα στην μουσική και το θέατρο, θα πω πως φάνηκε η εμπειρία της ως άνθρωπος, ο οποίος εχει ξοδέψει ωρες για μελέτη, για ενδοσκόπηση στους χαρακτήρες που ενσαρκώνει και για ενδοσκόπηση στην δική της εσωτερική πτέρυγα «παρακαταθηκών και δανειων» από την ζωή.

Συγκλονιστική όταν ήθελε να πληγώσει τον Τζώρτζ, συγκλονιστική όταν ήθελε να κυριαρχήσει στον Νικ, συγκλονιστική όταν αδιαφορούσε  εγωκεντρικά για την ψυχοπαθολογία της Χάνυ, συγκλονιστική όταν φοβόταν να αναμετρηθεί με την αλήθεια της! Συνταρακτική όταν ξέσπασε και τσαλακώθηκε και παραδέχθηκε !

Αν πρέπει να πω κάτι με το οποίο δεν συμφώνησα απόλυτα, είναι το σημείο οπού η δράση περνά στο παρασκήνιο και οι θεατές παρακολουθούν ένα βίντεο όπου παρουσιάζονται ασπρόμαυρα τα πρόσωπα και η σκηνή παίζεται στο παρασκήνιο. Αυτό θα το ήθελα μικρότερο χρονικά αν όχι ολόκληρο στην σκηνή, διότι αισθάνθηκα πως μου στέρησε την ευχαρίστηση να απολαύσω περισσότερο τις συνταρακτικές ερμηνείες και να διακρίνω την ένταση, την αμφισβήτηση, τον πανικό και γενικά να αισθανθώ τα συναισθήματα που βίωναν οι ήρωες και σε εκείνη την σκηνή.

Ολοκληρώνοντας, το εγχείρημα του Θεατρικού Ομίλου Ερμιονίδος πέτυχε πέρα για πέρα και ανέβασε τον πήχη για την επόμενη φορά.  Επειδή το θέατρο είναι παιδεία πέρα από ψυχαγωγία, στις επόμενες παραστάσεις που είναι και οι τελευταίες στις 30 και 31 Μαρτίου θα πρέπει να γεμίσει το Αρτίκι γιατι περισσότερο κερδισμένοι θα βγούμε εμείς οι θεατές, εφόσον θα έχουμε έρθει αντιμέτωποι με την δική μας κρυμμένη αλήθεια, την δική μας ανεπάρκεια, τους δικούς μας λόγους να πληγώσουμε, να σπιλώσουμε, να μειώσουμε, να εκμεταλλευτούμε, να πονέσουν τους άλλους, αρνούμενοι να παραδεχτούμε την πραγματικότητα που μας πονά, το γεγονός  ότι ίσως, δεν μπορούμε να είμαστε όλα όσα θα θέλαμε να είμαστε.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΛΛΟΓΗ  " Η ΠΟΡΝΗ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΛΕΓΑΝ ΜΟΝΑΞΙΑ"

Υπάρχει εντός μας ένα "σπίτι" που κατοικούν και εργάζονται

πολλές γοητευτικές "κυρίες".

Η Ανοχή έρχεται σε οργασμό όταν υποτάσσεται.

Η Αμφιβολία γδύνει από κάθε αναστολή τους πελάτες και τους λούζει
στην κολυμπήθρα του αβέβαιου.
Η Εμπιστοσύνη γεννιέται και πεθαίνει σε κάθε επαφή,
ζεί όσο κρατάνε οι στεναγμοί και οι αφες.
Η Χαρά αποτυπώνεται σαν τατουάζ στα προσωπα
των ικανοποιημένων εραστών.
Η Υπερηφάνεια ανεβαίνει επάνω σου, τινάζει τα μαλλιά της
και χορεύει στο κορμί σου τον παράξενα, αισθησιακό χορό της επιβολής!
Η Προκατάληψη σε παίρνει αργά και βασανιστικά μονάχα με τα φώτα σβηστά
και εξυπηρετεί εκείνους που τους ενοχλεί το φως
και η παραδοχή του εαυτού τους.
Η Αυτάρκεια αναλαμβάνει μονάχα τους πελάτες
που ζητούν Αφέντρες!




Υπάρχει εντός μας, ένας ιδιαίτερος χώρος.
Ο κάθε ένας από εμάς, φιλοξενεί έναν Οίκο Αν(τ)οχής,
μέσα στον οποίο εκδίδονται οι πιο ακριβοπληρωμένες πόρνες,
όχι μόνον του κόσμου, αλλά και της Ιστορίας του κόσμου.




Μία από αυτές είναι κι η Μοναξιά…




[Εισαγωγή της συλλογής "Η Πόρνη που την έλεγαν Μοναξιά" ]

ΕΔΩ ΘΑ ΜΕ ΒΡΕΙΤΕ.. ΣΕΛΙΔΕΣ 16-17




http://www.palmosnews.gr/fotos/palmos1.pdf

ΑΛΗΘΕΙΕΣ 

Στις πόσες φορές καίγεσαι από την έλλειψη σταθερότητας;
Στις πόσες φορές σε καίνε οι αποφάσεις σου που αλλάζουν ραγδαία;


Είναι σοφό να σιωπαίνεις τελικά.
Είναι σοφό να παραμένεις κλειδωμένος στην απόλυτα προστατευμένη αδράνεια.

Ω, μη με ρωτάτε τι και πως!
Πως προλαβαίνω να δώσω εξηγήσεις για κάτι, όταν το κάτι δεν ξέρει το ίδιο τον λόγο
για τον οποίο μεταλλάσσεται;


Μήπως τελικά παρέμεινα μόνη στην έρημο της αληθείας;
Μήπως πρέπει να αναθεωρήσω της απόψεις μου περι εντιμότητας και να
μετατραπώ σε στυγερή, στυγνή εκμεταλλεύτρια συναισθημάτων;


Κι ύστερα;
Σε ποια θάλασσα να αυτό-εξοριστώ;
Σε ποιον ουρανό να στρέψω το βλέμμα, όταν θα έχω καθαιρέσει εαυτόν
αυτοβούλως, επιλέγοντας να ζήσω μέσα στο πλήθος των ανομημάτων μιας υποκρισίας;


Στις στοες της ψυχής μου οι Ερινύες, θα καιροφυλακτούν για να με
οδηγήσουν στον αφανισμό και την τιμωρία μου.


Στα πλαίσια ενός ευγενούς ρομαντισμού,
υπό την αιγίδα μιας ανομολόγητης συμπάθειας,
συνήθως επιτρέπονται τα μεγαλύτερα και τα ωραιότερα ψέματα.
Ποιος σου ειπε ότι εγω για τον ρομαντισμο και την συμπαθεια,
μπορώ να αντέξω ένα θέατρο παραλόγου;
Ποιος σου είπε ότι εγώ για λίγη ζέστη και λίγη ευαισθησία,
θα δεχόμουν να πουλησω την ψυχή μου στην ενοχή;


Προτιμώ την ουρά στα δημόσια ουρητήρια.
Προτιμώ την βρώμα στους καταυλισμούς των περιθωριακών.
Προτιμώ την ξυπόλητη βόλτα μου στα αναμμένα τα κάρβουνα ενός
έρωτα άγνωστου και την εισβολή μου στην εναέρια περιοχή ενός βλέμματος
φλογισμένου, παρά την ατσαλάκωτη, εγωκεντρική επιμονή σε ένα στοίχημα.

Μοιάζω με χτενισμένη κυρία εγώ;
Μοιάζω με συμβιβασμένη συνουσία;

Όρθια στους τοίχους παίρνω την ηδονή και την οδύνη !!
Όρθια πονάω, όρθια πεθαίνω, όρθια ακουω τα ψέματα του κόσμου!

Φεύγω. Έφυγα.
Δεν θα μπορεις να με βρεις, επειδή με εκρυψες πολύ καλά.


(η αλήθεια σου)

ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΟΛΥ ΜΟΝΑΞΙΑ ΕΚΕΙ ΕΞΩ
ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΟΛΥ ΜΟΝΑΞΙΑ ΕΔΩ ΜΕΣΑ...



Και ήρθαν οι γιορτές….
Και όλοι λιγο πολύ εχουμε κάτι κάνουμε… κάτι θα κάνουμε…
Για ρίξε όμως μια ματιά έξω από το στολισμένο σου παράθυρο, στην απέναντι πολυκατοικία.
Μπορείς με ευκολία να διακρίνεις το κορίτσι που σε κοιτά θλιμμένο πίσω από την δική του κουρτίνα.  Η φιγούρα της ξεχωρίζει ακίνητη και σταθερή, μπροστά από τα αχνά φώτα που αναβοσβήνουν στο μικρό της δέντρο. Δεν κρατά τίποτε στα χέρια. Στο σπίτι είναι μονάχο αφου η μητέρα του λειπει στην δουλεια ολη μέρα και τα σχολεια είναι κλειστά. Δεν έχει τίποτε στα χείλη γιατι ο πατέρας της δεν υπάρχει και το βράδυ των Χριστουγέννων εσύ θα διασκεδάζεις στο σπίτι σου και εκείνο θα παρακαλάει ένα Πνεύμα, ένα ξωτικό ή τον Άι Βασίλη, όχι για μια κούκλα ή ένα παιχνίδι, ούτε για ένα τελευταίας τεχνολογίας τηλέφωνο αλλά για λίγη συντροφιά και μερικά χαμόγελα στο πρόσωπο της μητέρας της.
Αν δείς λιγο χαμηλότερα από το δικό της παράθυρο θα προσέξεις την κυρία που βλέπεις τα πρωινά να πηγαίνει στο φούρνο με το πορτοφόλι κάτω από την μασχάλη της να πάρει ψωμί. Τα παιδιά της ζούνε στο εξωτερικό και λόγω φόρτου εργασιών και υπέρογκων εξόδων δεν έρχονται εδώ και χρόνια, για να περάσουν γιορτές μαζι της. Ο άντρας της χαμένος πάνω από δέκα χρόνια και εκείνη πάντα μόνη. Παρέα με την εκκλησία, αλλάζει χρόνο κάθε παραμονή πρωτοχρονιάς με την εικόνα της Παναγίας και του Χριστου και το καντήλι της να υποδέχεται την νέα μέρα της νέας χρονιας. Αφήνει ένα δάκρυ να κυλήσει, την στιγμή που θα καλεσει τα παιδιά της στο τηλέφωνο για να ακουσει τα χρόνια πολλά από τα εγγόνια και τους αγαπημένους της.
Ύστερα, φοράει τις πυζάμες της και κοιμάται.
Αν κοιτάξεις αριστερά στο ισόγειο θα δεις και εκείνον τον όμορφο τριανταπεντάρη που όλη η γειτονιά λεει λογια εις βάρος του… Αναρωτιέται γιατι είναι μονος του και δεν τον έχουν δει ποτέ με καμια γυναίκα να μπαίνει στο σπιτι… ούτε και με κάποιον άντρα… όλοι αναρωτιουνται στην γειτονιά. Μόνος του κάθε μέρα. Μόνος του πηγαίνει στην δουλεια. Μόνος του γυρίζει. Μόνος του τρώει. Μόνος του κοιμάται. Μόνος του όλα…
Είναι ένας ευγενέστατος νέος που κοιτάζει χαμηλά αλλα δεν εχει παρέα.
Ο κόσμος λεει… εις βάρος του…
Όμως, ο κόσμος δεν ξέρει πως ο ομορφος αυτος άντρας πριν μερικά χρόνια ήταν παντρεμένος και έμενε σε μια άλλη γειτονιά. Είχε μια γυναίκα και ένα παιδι που λάτρευε. Είχε μια οικογένεια που ζήλευαν πολλοί. Μα ένα πρωί η γυναίκα του αποφάσισε να τον αφήσει για τον καλύτερό του φίλο. Δεν ξέρουν πως πηρε το παιδι τους και την ώρα που εκείνος διάβαζε το γράμμα που του είχε αφήσει ως εξήγηση, εκείνη πετούσε για την αιωνιότητα μαζι με το παιδι τους. Δεν ξέρει κανείς πως τράκαρε πηγαίνοντας να βρει τον καλύτερο φίλο του με τον οποίο τον είχε προδώσει. Πως το δυστύχημα ήταν θανατηφόρο. Πως δεν εζησε κανείς τους. Δεν ξέρει ο κόσμος, πως αυτος ο ομορφος άντρας που έμενε στο διαμέρισμα του ισογείου, κατηγορούσε από τότε τον εαυτό του για ότι ειχε συμβει, πιστεύοντας πως εκείνος είχε οδηγήσει με κάποιο τρόπο την γυναικα του σε αυτην την απόφαση και από εκει στη συνάντηση με την μοίρα της… και φυσικά το παίδί τους…
Όχι, ο κόσμος δεν το ξέρει αυτό…
Ξέρει μονάχα πως μένει μόνος και δεν τον βλέπουν ούτε με γυναικες ούτε και με άντρες…

Γιαυτο καθώς θα κοιτάζεις έξω από το παράθυρό σου αυτή την φορά, λίγο πριν αλλάξει ο χρόνος , διασκεδάζοντας με τους φιλους σου, σκέψου…

Υπάρχει πολύ μοναξιά εκεί έξω…
Υπάρχει πολύ μοναξιά και εδώ μέσα…

Καλη Χρονιά