ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΕΝ ΑΥΛΙΔΙ ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΟΜΙΛΟ ΕΡΜΙΟΝΙΔΟΣ

Χθες είχα την χαρά και την τιμή να παρακολουθήσω την παράσταση Ιφιγένεια εν Αυλίδι, απο τον Θεατρικό Όμιλο Ερμιονίδος.  Όλοι οι συμμετέχοντες απο τον νεαρότερο ως τον γηραιότερο, απο όποια θέση και αν βρίσκονταν και όποιο ρόλο και αν έπαιζαν - μέσα και έξω απο εισαγωγικά, ήταν εξαιρετικοί!
Να ξεκινήσω με τους πρωταγωνιστές.  Ο Δημήτρης Σίδερης ως Αγαμέμνων παρουσίασε άρτια τεχνικά έναν βασιλέα που ακροβατεί μεταξύ του καθήκοντος που έχει απέναντι στην πατρίδα και απέναντι στην οικογένειά του.  Ο Δημήτρης Σίδερης απέδωσε τον ρόλο του με την απαραίτητη ψυχρότητα που απαιτείτο και ταυτόχρονα με την ακαμψία που έπρεπε να τον διακρίνει ακόμη και στις στιγμές της αδυναμίας του.  Αυτο που τον έκανε ακόμη πιο υπέροχο, ήταν η Κλυταιμνήστρα, διοτι εκεινη ήταν μονιμως σε μια συναισθηματικη έξαρση. Αυτο εξυπηρετούσε απόλυτα στην σκιαγράφηση των χαρακτήρων αφου, η εκ διαμέτρου αντίθετη προσέγγιση του τραγικου χρησμού που απαιτούσε να οδηγήσει στο θάνατο ένα παιδι και μάλιστα απο το χέρι του γεννήτορά του απεδόθη εξαιρετικά τόσο απο τον βασιλέα - στρατηγο όσο και απο την βασίλισσα - μάνα.

Η Κλυταιμνήστρα, την οποία υποδυθηκε συγκλονιστικά η Βικυ Παπάζογλου, νομίζω πως δεν θα μπορουσε να έχει προσεγγιστεί με περισσότερο ένστικτο, γυναικείο και μητρικό, περισσότερη ψυχική διάταση, περισσότερο συναίσθημα απο οποιαδήποτε επαγγελματια ηθοποιο. Η κα Παπαζογλου απέδειξε άλλη μια φορά πως απλά έχει ταλέντο.  Με σοβαρότατες ισορροπίες αναμεσα στο υπερβολικό που απαιτείται σε μια αρχαια τραγωδία αλλα και το "ενοχλητικό" που μια αποτυχημένη προσέγγιση σε ένα ρόλο θα μπορουσε να προκαλέσει, με ωριμότητα, τεχνική και κυρίως με προσωπική εμβάθυνση και ταύτιση  με την ηρωίδα, δημιουργησε μια Κλυταιμνήστρα που οι εκφράσεις της χαράς της (στην αρχή) μα και οι εξάρσεις της οργής και της απελπισίας της κατά την εξέλιξη, να είναι τοσο φυσικές, ώστε να ξεχνάς οτι πρόκειται περι "ρόλου" και να το βλέπεις τόσο φυσιολογικο, όσο και αν κάτι τετοιο συνεβαινε σε καποιον απο εμας τους θεατες.

Η Ιφιγένεια, Τατιάνα Φράγκου, λιτή και πιστή στις σκηνοθετικές οδηγίες της σκηνοθέτιδας Μόνικας Κολοκοτρώνη, απέδωσε υπέροχα την συντριβή της στο άκουσμα του τραγικου νεου και το ίδιο όμορφα την στωική της απόφαση να θυσιαστει τελικά για το καλό των πολλών.

Θεωρώ απαραίτητο εδώ να εξάρω την δουλεια της κας Κολοκοτρώνη η οποια είχε την ευθύνη για την σκηνοθεσία, τις χορογραφίες, την προσαρμογή των κειμένων.  Επειδη είχα την τύχη να βρεθω νωρίτερα απο την καθορισμενη ώρα εναρξης των παραστάσεων στο χώρο, είδα πως είναι πολυ αφοσιωμένη σε αυτο που επελεξε να κανει και αντιλήθφηκα πως αυτος της ο Έρωτας για την δουλεια της είναι ο λογος που το κανει με τόση επιτυχία!  Θεωρώ πως η διδασκαλία που έκανε στο Χορικό ήταν απο τις εξοχότερες που εχω δει.  Η κινησιολογία οι χορογραφίες, οι στιγμές της έξαρσης και της οδύνης, ήταν συγκλονιστικά επελεγμενες και της αξίζουν συγχαρητήρια, που κατάφερε να αποδώσει με τα σώματα των ηθοποιων του χορικου τα συναισθηματα. Τουτο θαρρώ πως δειχνει και την υψηλή τέχνη που κατέχει στην χορογραφία και ίσως στο μέλλον δουμε κατι καθαρά απο χορό απο την κα Κολοκοτρώνη...
Θα ήταν πιστεύω μια εξαιρετική παράσταση επισης!

Οι κοπέλες του Χορού όλες εξαιρετες μία μια και αν είχαν το χρόνο να δώσουν παραστάσεις περισσότερες νομίζω θα τελειοποιουσαν και τον συγχρονισμό τους σε ορισμενα σημεια, όχι οτι έχει ιδιαίτερη σημασια αφου η αποδοση των ρολων τους ήταν έξοχη έτσι και αλλιως.

Η Κική Αυλωνιτου - Πέλα που "ντύθηκε" τον Πρεσβύτη, τον γέρο υπηρέτη του Αγαμέμνονα και ανθρωπο που στην ουσια λέει την αλήθεια στην Κλυταιμνήστρα, ήταν καταπληκτική.Δεν ξέρω αν φταίει το όνομα Αυλωνίτου αλλα σίγουρα έχει ταλεντο το αίμα της!

Ο Τάσος Κερεμέζης, στον ρόλο του Μενελαου, σωστός, δυνατός, αρρενωπός στην ζήλια του και την ευαισθησία του, ενα ακόμη ταλαντουχο μέλος του Ομίλου.

Ο Αντώνης Νικολόπουλος είχε τον ρόλο του Αχιλλέα. Προσωπικά του έδωσα συγχαρητήρια όχι μονον γιατι ήταν ακριβώς όσο άγριος και ευθύς χρειαζόταν, αλλά και γιατι πραγματικά  υπηρξε πιο γοητευτικός και ζεστος την στιγμή των παρακλήσεων απο την Κλυταιμνήστρα να σώσει το παιδί της, απο άλλους που εχουν κατά καιρους ενσαρκώσει τον συγκεκριμένο ρόλο.

Τελος, ειδική μνεία θεωρώ πως πρέπει στην κα Γιούλα Καράμπελα που είχε τον ρόλο του Αγγέλου αφηγητή, που στην αρχή και στο τέλος μαγεύει με την εμφάνισή της το κοινό.
Οι εξαιρετικοι φωτισμοι του Ιωνα Ξυπολια σε ολη την διάρκεια του έργου, η μουσικη που έγραψε ο Γιάννης Λολεκ, το λιτο μα επιβλητικό σκηνικό του Γρηγόρη Καμπούρη, τα εκπληκτικά κουστούμια της Όλγας Φουντούκου αλλα και οι μικρότεροι ρόλοι του Στρατιώτη και του Ορέστη σε πολυ νεαρη ηλικία, όλοι και όλα λειτούργησαν τοσο διανθιστικά στην αποδοση της τραγωδίας που νομίζω πως πολλοί άλλοι Θεατρικοί Σύλλογοι που θα δουν την παράσταση θα επιθυμήσουν να ανεβάσουν και οι ίδιοι μια Αρχαια Τραγωδια.

Αλλωστε τι ωραιότερο απο το να διδάσκουμε και διδασκόμαστε μέσα απο το θέατρο. Μέσα απο το δικό μας Θέατρο!
Είστε όλοι Υπέροχοι!
Καλή Αντάμωση στην επόμενη Αυλαία!

            Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΕΤΡΟΥΛΑΚΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΤΟΥ ΕΡΓΟ 
                                         « ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΑΙΤΙΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΘΥΜΗΣΗ» 
              ΣΤΟ 4^o ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑΣ ΣΤΙΣ ΣΠΕΤΣΕΣ.

    Η ηθοποιός Βικυ Παπάζογλου, ο  Άγγελος Πετρουλάκης και η κοινωνιολόγος Μαρία Βαλάση.


Την Τρίτη 23 Ιουλίου, στα πλαίσια του 4^ου Φεστιβάλ του Μουσείου Μπουμπουλίνας στις Σπέτσες, το κοινό των Σπετσών υποδέχτηκε τον Λογοτέχνη – Ποιητή Άγγελο Πετρουλάκη. Η εκδήλωση, της οποίας την οργάνωση και επιμέλεια είχε η συγγραφέας Άννα Τσεκούρα, ήταν μια παρουσίαση του τελευταίου ποιητικού έργου του Άγγελου  Πετρουλάκη, «Λογος και Αιτία για μία Θύμηση».

Ο ιδιοκτήτης του Μουσειου Μπουμπουλίνας και διοργανωτης του Φεστιβαλ κ. Φιλιππος Δεμερτζής - Μπουμπουλης ενώ καλως ορίζει τον Άγγελο Πετρουλακη.
 
 Η βραδιά ξεκίνησε στις 9:30 μμ με έναν σύντομο χαιρετισμό του ιδιοκτήτη του Μουσείου και διοργανωτή του Φεστιβάλ, κ. Φίλιππου Δεμερτζή – Μπούμπουλη.  Ακολούθησε χαιρετισμός από την έχουσα την επιμέλεια της εκδήλωσης, η οποία σε αυτό το πρώτο μέρος σύστησε τον Άγγελο στο πλήθος που είχε γεμίσει από νωρίς τον προαύλιο χώρο του Μουσείου, όπου γίνονται οι εκδηλώσεις, διαβάζοντας ένα σύντομο αλλά απολύτως κατατοπιστικό βιογραφικό του.

Στο πρώτο αυτό μέρος υπήρξαν επτά απαγγελίες από την ηθοποιό κ. Βίκυ Παπάζογλου με αντίστοιχα επτά μουσικά θέματα αυστηρώς επιλεγμένα για να συνάδουν με το περιεχόμενο των απαγγελιών, κυρίως μελοποιημένη ποίηση.

Το δεύτερο μέρος άνοιξε η τοποθέτηση της κοινωνιολόγου κ. Μαρίας Βαλάση επι του συνόλου του συγγραφικού έργου του κ. Πετρουλάκη. Αξίζει να σημειωθεί πως η κ. Βαλάση ταξίδεψε από την Καλαμάτα ειδικά για την βραδιά αυτή θέλοντας να μιλήσει για τον Άγγελο Πετρουλάκη.

Με τρυφερότητα, ευαισθησία, αμεσότητα , γλαφυρές εικόνες και βαθύτατα κοινωνικούς χαρακτήρες και προβληματισμούς.. ο Άγγελος Πετρουλάκης μας συναρπάζει ενώ παράλληλα με εύστοχο τρόπο καυτηριάζει κάποια γεγονότα και καταστάσεις της Ελληνικής κοινωνίας.

Αναλύει και εμβαθύνει στις ανθρώπινες σχέσεις αλλά συγχρόνως μας μαγεύει και μας ταξιδεύει με τον ποιητικό τρόπο γραφής του…

                                              Η ηθοποιος Βικυ Παπάζογλου απαγγέλει.

Έπειτα τον λόγο πήρε η κ. Αννα Τσεκούρα, η οποία μίλησε με ιδιαίτερη συγκίνηση για τον «Λογο και Αιτία για μια Θύμηση».

«Το βιβλίο αυτό είναι ένα ταξίδι στην ζωή και αλλού... Ένα βιβλίο γραμμένο σε άγια χώματα. Σε γη άνυδρη, γη ποτισμένη, γή έρημη, γη που σκίζεται στα δυο… όπως οι άνθρωποι…

Διαβάζοντάς το βρίσκεσαι μια στο άπαν και μια στο μηδέν του ίδιου σου του είναι.

Ένα βιβλίο ταξίδι στην αυτογνωσία, στην συντριβή, στην ευδαιμονία - στιγμιαία η όχι, στην ελπίδα, στην απόγνωση, στην πορεία προς το τέλος και στην άρνηση του.

 Ένα ταξίδι σε μια θάλασσα εσωτερικότητας με σκαρί τον Έρωτα. Στην φωτεινή του αχτίδα, στην πένθιμη εποχή του, στον θρήνο, στον ύμνο, στο σκοτάδι, στην ανάσταση, στην προσευχή..»

Η κ. Τσεκούρα μίλησε όχι μόνο για την προσφορά του Άγγελου Πετρουλάκη στα γράμματα αλλά και για την προσφορά του στην Κοινωνία.  Η βραδιά άλλωστε δεν είχε εμπορικό χαρακτήρα εφόσον παρουσιαζόταν ένα βιβλίο από αυτά που ο δημιουργός έχει προσφέρει για ευγενή κοινωνικό σκοπό. Το συγκεκριμένο βιβλίο εχει προσφερθεί στην Πανθεσσαλική Ένωση Ατόμων με Σκλήρυνση Κατά Πλάκας.

Χρησιμοποιώντας μια φράση από το ίδιο το βιβλίο η κ. Τσεκούρα εξήρε την προσφορά αυτή του Ποιητή.

Το υπέροχο κλίμα της εκδήλωσης και η αγάπη, στα πρόσωπα της ηθοποιου κ. Παπάζογλου απο αριστερά, της συγγραφέως κ. Τσεκούρα και της κοινωνιολόγου κ.Βαλάση
 
«…«ανήκω στα μέταλλα που δεν εξαγοράζονται, στις πέτρες τις ακατέργαστες..»…

«Είμαι σε θέση να γνωρίζω πως πράγματι έτσι είναι και για σένα. Προσφέρεις. Για αυτό και την ποίηση σου την προσφέρεις κυρίως για το όφελος άλλων.»
Η συγγραφέας μίλησε και για τον ερωτισμό που διακρίνεται στην γραφή του Άγγελου Πετρουλάκη. Λέγοντας πως πρόκειται για μια βαθιά ερωτική ποίηση και έναν μόνιμο ύμνο στην γυναίκα, καθήλωσε το Σπετσιώτικο κοινό που άκουγε μαγεμένο αποσπάσματα από την συλλογή, τα οποία απεδόθησαν εκπληκτικά από την ηθοποιό κ. Παπάζογλου.

«Είναι μια γραφή, βαθιά ερωτική,  με απόλυτο σεβασμό στην γυναίκα, την οποία δεν υμνεί απλώς ο Α. Π. στην γραφή του, είτε είναι πεζή, είτε είναι ποιητικός λόγος.
Την προσκυνά.

Προσεγγίζει την γυναίκα ως ανάσα ζωής και λόγο ύπαρξης ευλαβικά, κατανυκτικά.  Τοποθετεί την γυναίκα σε ένα βάθρο και ποτέ σε έναν βωμό. Στον βωμό μπαίνει το δικό του σώμα…»

Η κ. Αννα Τσεκούρα αναφέρθηκε ακόμη, στην ωριμότητα και σοφία του δημιουργού μέσα στο έργο του. Μέσα από σημεία που μιλούν για το τέλος η το θάνατο, μέσα από σημεία που διαφαίνεται το κλασσικό ερώτημα όλων μας, τι είμαστε, που πάμε;

«Ο ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΑΙΤΙΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΘΥΜΗΣΗ μοιάζει με έναν ρητορικό διάλογο. Έναν διάλογο ανάμεσα στον ποιητή και τα μύχια της ψυχής του.. τα κρυμμένα τα αφανέρωτα που μοιάζουν τόσο με τα αφανέρωτα όλων μας λίγο πολύ…

Για αυτό ταυτόχρονα, με έναν μαγικό σχεδόν τρόπο, αριστοτεχνικό θα πω εγώ, ο διάλογος είναι ανάμεσα στον αναγνώστη και τον εαυτό του. Η Μαγεία έγκειται ακριβώς εκεί.

Αυτή η γραφή σε παρασύρει στις αταξίδευτες θάλασσες μα και σου αποδεικνύει πως υπάρχουν όρια, όρια φυσικά,  όρια που θέτει η ίδια η ζωή πολλές φορές και οι συνθήκες…

σου φωνάζουν οι λέξεις, σου κραυγάζουν αλήθειες και εσύ διαβάζεις και ταυτίζεσαι και στο επόμενο λεπτό είσαι εσύ ο στίχος. Γίνεσαι εκείνος που έγραψε το στίχο. Βιώνεις την ένταση, την οργή, την αδημονία, την πείνα, την δίψα,την ασφυξία!

Είναι η ικανότητα του να εκφράζει αυτό που δεν μπορείς εσύ. Κάποιες στιγμές αισθάνεσαι πως ίσως οι στίχοι ήταν από πάντα εσύ! Επειδή μέσα στην μοναδικότητά του ο καθένας μας, μοιάζουμε τόσο ο ένας στον άλλον όταν πονάμε, όταν αγαπάμε, όταν φοβόμαστε…

Ο Α. Π. έχει άλλο ένα εξαίρετο χαρακτηριστικό μπορεί να μιλά για την απόγνωση και τον θάνατο με την πραότητα των σοφών εκείνων ανθρώπων που κατάφεραν  να κρατήσουν  στην ίδια χούφτα κλεισμένες, την απόλυτη ευτυχία και την απόλυτη δυστυχία μαζί!

Η Ποίηση του Άγγελου Πετρουλάκη όπως κάθε δυνατή ποίηση, δεν διαβάζεται μια φορά. Δεν κάνεις ανάγνωση και κλείνεις το βιβλίο. Οι Λόγοι του όλοι, και περισσότερο τούτος εδώ της Θύμησης, είναι συναξάρια. Επιστρέφεις σε λέξεις σε φράσεις και κλαις η χαμογελάς μαζί τους,  κι όταν κλείνεις το βιβλίο το κάνεις όπως αποχαιρετάς έναν φίλο που συναντάς κάθε μέρα για καφέ και δίνεται ραντεβού για την επομένη και ίσως πριν, του είχες ζητήσει και μια συμβουλή…»

   Η πιανίστα Ειρήνη Χελιώτη, η Σταυρουλα Βλάχου και η βασική ομιλήτρια Αννα Τσεκούρα.

Στο τρίτο μέρος που ακλούθησε η εκπληκτική φωνή της ερμηνεύτριας Σταυρούλας Βλαχου με την συνοδεία πιάνου από την εξαίρετη Πιανίστα κ. Ειρήνη Χελιώτη, ταξίδεψαν όλους σε μελωδικά ταξίδια συναισθημάτων και πλημμύρισαν την νύχτα αρώματα και χρώματα κάτω από ένα ολόγιομο φεγγάρι.

       Σταυρούλα Βλαχου και Άννα Τσεκούρα σε ενα μουσικό θέμα αφιερωμένο στον Λογοτέχνη.

Στο τέλος ο κ. Πετρουλάκης ευχαρίστησε με την σειρά του συγκινημένος άπαντες και συνομίλησε με όσους το θέλησαν. Υπέγραψε αντίτυπα και συγκινημένος αποχώρησε από την ιστορική κατοικία της Καπετάνισσας Μπουμπουλίνας. 

            Ο Άγγελος Πετρουλάκης ευχαριστώντας οικοδεσποτες, κοινό και συμμετέχοντες.

Tην εκδήλωση για τον Άγγελο Πετρουλάκη τίμησε με την παρουσία του ο Δήμαρχος Σπετσών κ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΥΡΑΚΗΣ, αλλά και πολλοί δημοτικοί σύμβουλοι, κατόπιν προσωπικής πρόσκλησης από την συγγραφέα Άννα Τσεκούρα. Στο τρίτο μέρος της βραδιάς, αφού είχε παρακολουθήσει με μεγάλη προσοχή την παρουσίαση που προηγήθηκε, ο Δήμαρχος Σπετσών κάλεσε με ένα νεύμα του τον Αγγελο Πετρουλάκη να καθίσει δίπλα του. Σε όλη την διάρκεια των μελωδικών ταξιδιών οι δύο άντρες συνομιλούσαν ευχάριστα και στο τέλος και ο Δήμαρχος Σπετσών έφυγε από την εκδήλωση συγκινημένος και με αντίτυπο υπογεγραμμένο ιδιοχείρως από τον ποιητή.

Αποψη του δεξιου προαύλιου χώρου του Μουσειου. Ο χώρος είναι τεράστιος και ήταν όλος γεμάτος και στα αριστερά και στο επάνω μέρος της εισόδου του Μουσειου, τη βραδιά του Άγγελου Πετρουλάκη. Στο κέντρο με το ριγέ μπλουζάκι ο Δήμαρχος Σπετσών κ. Παναγιώτης Λυράκης στην πρώτη σειρά και διπλα του με το μπλε φορεμα διακρίνεται η σύζυγος του κ. Πετρουλακη, Μαίρη.

ΤΟ ΓΑΛΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΝΑ ΒΑΓΕΝΑ ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑΣ - ΜΙΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΕ ΕΝΑΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΧΩΡΟ
Δεν ξέρω αν ευθύνεται ο χώρος. Δεν ξέρω αν θέλω την δική μου συγκίνηση να την νιώθουν και άλλοι, μα απόψε στο Μουσείο Μπουμπουλίνας, στα πλαίσια του 4ου Φεστιβαλ του Μουσειου Μπουμπουλίνας στις Σπέτσες, ζήσαμε συγκλονιστικές στιγμές. Η Αννα Βαγενά στον ρόλο της Μάνας, ο Βασίλης Παλαιολόγος στον ρόλο του Αντώνη (του "δυνατού" γιου), ο Λευτέρης Δημηρόπουλος στον ρόλο του σχιζοφρενή αδελφου και η Κατερίνα Θεοχάρη στον ρόλο της Νατάσσας (αρραβωνιαστικιά του Αντώνη) έδωσαν ένα ρεσιτάλ ερμηνειών και καθήλωσαν το κοινό σε μια παράσταση που έχει να πει πάρα πολλά!

 Τα δύο αδέλφια Αντώνης αριστερά και Λευτέρης δεξιά. (Βασίλης Παλαιολόγος και Λευτέρης Δημηρόπουλος)

 Η Μάνα (Αννα Βαγενά)  με τον άρρωστο Λευτέρη (Λευτέρη Δημηρόπουλο)
Η Αννα Βαγενά λίγο πριν το φινάλε της παράστασης σε εναν σπαρακτικό μονόλογο που συγκλονίζει!

 Ο θίασος επι σκηνης με επικεφαλής την κ. Βαγενά να ευχαριστεί το κοινο των Σπετσών.

Ο Φίλιππος Δεμερτζης - Μπουμπουλης στο κέντρο με την συζυγό του Λίντα και τον Λευτέρη Δημηρόπουλο.



Το Γάλα του Βασίλη Κατσικονούρη, είναι ένα εργο που σε φέρνει αντιμέτωπο με το πολυ δυνατό μα αρκετά "ταμπου" θέμα της σχιζοφρένειας και των ατόμων που συνεχιζουν να ζουν κάτω απο την ίδια στέγη με τους υπολοιπους υγιείς συγγενείς τους.  Οι ηθοποιοί με έξοχο τρόπο αποδιδουν τις τρομακτικές συνέπειες που έχει στην ζωή τους η συμβίωση με ένα τέτοιο άτομο. Παράλληλα και εφόσον η οικογένεια στην οποία αναφέρεται το έργο, είναι μετανάστες (ο πατέρας ήταν Έλληνας και η μητέρα Ρωσίδα και ζουσαν στην Ρωσία πριν έλθουν στην Ελλάδα) αυτοματα έχουμε και ένα θεατρικό που αποτυπώνει με γλαφυρό τρόπο την αγωνία της ένταξης αυτών των ανθρώπων στην νεα τους κοινωνία.
Για την σπαρακτική Άννα Βαγενά, δεν θα πω σχεδον τίποτε. Η θητεία της στο θέατρο και η ποιότητά της ως άνθρωπος και καλλιτέχνης λέει τα πάντα.  Μόνον ότι ήταν μια Μάνα η οποία συγκλόνισε καθε μάνα που την παρακολουθησε και ταυτίστηκε απολυτα με την μάνα Ειρήνη - Ρήνα ! Σε κάθε της κινηση, ή βλέμμα της σωριαζόσουν απο την αδυναμία σου να συγκρατήσεις την συγκίνηση καθώς πολύ απλά επιανες τον εαυτο σου να συμπάσχει μαζί της.
Ο Βασίλης Παλαιολόγος εξαιρετικός στον ρόλο του αρχηγου της οικογένειας. Εκείνου που προσπαθει να παει πιο πέρα την ζωή του, να ξεχάσει, να βοηθήσει όμως, να συμπαρασταθεί με τον τρόπο του, μα και εκεινου που αγαπά βαθιά την αδυναμία του αδελφού του, παρόλο που δεν θελει να δειξει πόσο, γιατι γνωρίζει πως ταυτόχρονα αυτο θα τον σταματήσει απο το να εξελιχθει και να φτιάξει μια καλύτερη ζωή. Σπαράζει και ο ίδιος μέσα του και πίσω απο όλη την σκληρή συμπεριφορά του που ενίοτε μπορει να χαρακτηριστεί αδιάφορη, κρύβεται μια βαθιά πληγή του ίδιου απέναντι στις αναμνήσεις του...
Αναμνήσεις που ο αδελφός του Λευτέρης, Λευτέρης Δημηρόπουλος, λόγω της σχιζοφρένειας του, ανακαλεί διαρκώς σε σημειο που εξοργίζει του υπόλοιπους που θέλουν να ξεχάσουν. Ο Λευτέρης Δημητρόπουλος- είναι βέβαιο πως πρόκειται για  πολυ μεγάλο ηθοποιο- στα χρόνια που θα έρθουν το ονομά του θα μπει διπλα στο πάνθεον των ιερών τεράτων της τέχνης του Θεατρου. Η ερμηνεία του στην παράσταση πέρα και πανω απο κάθε χαρακτηρισμό. Η κίνηση, οι συσπάσεις, οι κυκλοθυμία, οι εξάρσεις και οι σιωπές, οι φοβίες και οι παραισθήσεις, η τρυφεροτητα και η ανάγκη του να τον αγαπουν, όλα στα δάχτυλά του! Ακόμη και το ξέσπασμα της οργής και της βίας! Ενας μάγος που μπορει να μεταπηδά απο συναίσθημα σε συναίσθημα και απο φοβο σε ελπίδα και παλι απο την αρχή.
Τέλος, η καταπληκτικη Κατερίνα Θεοχάρη, έχει έναν ρόλο κλειδί στην παράσταση, αφου ειναι η αιτία για να αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση μεταξύ των μελών της οικογένειας. Τα πάθη θα φουντώσουν. Οι φοβοι θα επαληθευτουν. Οι δικαιολογίες δεν θα αρκουν. Η Κατερίνα Θεοχάρη ερμηνεύει με αμεσότητα, άριστη τεχνική και ακρίβεια την γλυκιά, ευγενική, γεμάτη κατανόηση ερωτευμένη κοπέλα που όχι μόνον δέχεται τον "παράξενο" αδελφό του αγαπημένου της αλλα, προσπαθει και να βοηθήσει. Τον συμπαθεί και του φερεται φιλικά μέχρι την στιγμή που αντιλαμβάνεται πως ο Λευτέρης δεν είναι ευκολο να έχει φίλους. Η σκηνή που εχουν οι δυο τους μονοι στο σπιτι είναι απο τις πιο δυνατές που έχω δει στο θέατρο. Είναι η στιγμή που η κοπέλα συνειδητοποιεί την ασθένεια και το μεγεθος αυτης της ασθένειας του αδελφου του μνηστήρα της και η στιγμή που ο ιδιος ο Λευτέρης αντιλαμβάνεται πόσο επικίνδυνος μπορει να γίνει για τους άλλους διχως να το θέλει μα και διχως να το ελέγχει.
Κλεινοντας θα ήθελα να πω πως ενω ειχα δει την παρασταση στην Αθήνα, περιμενα πως δεν θα με συνέπαιρνε τόσο στον προαύλιο χώρο του Μουσειου.  Ειχα και μια σαφή περιέργεια να δω πως θα κινουνταν οι ηθοποιοί σε μικρότερους χώρους. Οφείλω να ομολογήσω πως ξεπέρεσαν τους εαυτους τους. Ησαν όλοι τους συγκλονιστικά υπέροχοι!
Θα επαναλάβω αυτο με το οποίο ξεκινησα το άρθρο μου στην αρχή. 
Δεν ξέρω αν φταιει ο χωρος, η ιστορία που υπάρχει γύρω και μεσα του, δεν ξέρω... μα νομίζω πως το Μουσειο της Λασκαρινας Μπουμπουλίνας ενισχύει την μαγεία που απο μόνοι τους κουβαλούν εκάστοτε  καλλιτέχνες που το επισκέπτονται, με αποτέλεσμα εκπληκτικές, μοναδικές βραδιές.
Σας ευχαριστούμε ολους πολυ!

Για το Σημάδι σου...
Γιαυτο θα πολεμήσω
Για να εχει η ουλή μου
το όνομά σου...
Ράμμα να γίνει,
στης Ιστορίας τα Μπαλώματα....

ΦΩΤΙΑ ΣΤΟ ΝΕΡΟ

Χθες ήταν μια νύχτα από εκείνες που ο ύπνος δεν σε ποθεί..  

Δεν με θέλησε χθες και δεν τον θέλησα Και Εγώ!!

Εγώ ήθελα Εσένα εχθές!!

Εγώ ήθελα να καθίσω αντίκρυ σου σε ένα τετραγωνικό χώρου,

όπου... και να με κοιτάς...

Εσύ να με κοιτάς!  Εχεις προσέξει τα μάτια μου Αφέντη μου;

Μπορει να μην ειναι μπλε η γαλάζια, σμαραγδί ή βιολεττί,

αλλα το μέλι και το φύλλωμα των δέντρων του δάσους είναι όλο

μέσα τους... Λίμνες κάποιος κάποτε τα είπε.. Λίμνες, και εγω γέλασα..

Όταν πνιγηκε μέσα τους το κατάλαβα πως είχε δίκιο..

Εφόσον λοιπον θέλω κατι και ότι θέλω, το κάνω πράξη,

φόρεσα το μακρυ φορεμά μου, και πήγα μεχρι την παραλία.

Πήρα μαζί μου ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί και δυό ποτήρια

και άρχισα να περπατώ στην άκρη της ακτής.

Ημουν σίγουρη οτι θα ερχόσουν, και ηρθες...ήρθες...

Κάθισες απλά πανω στα βότσαλα.  Αγκάλιαζες το ανασηκωμένο σου γόνατο με τα χέρια σου και με κοιτούσες με μια περίεργη εκφραση.

Με εβλεπες και δε με εβλεπες... Σαν να μην πιστευες πως ειμαι εκει

Πως είσαι και εσυ εκει.. Σαν να μην πίστευες πως συναντιόμαστε.

Σου έκανα νεύμα με το ποτήρι που κρατουσα να βάλεις κρασι.

Κόκκινο το κρασι...κόκκινο το φιλί..ποιο φιλί;

Εκείνο που ηθελα, αλλά όχι ακόμη...αργότερα...

Εγώ ήπια κόκκινο κρασί στη παραλία μαζί σου χθες βράδυ..

μιλούσα μαζί σου ως τα χαράματα και όταν θύμωνα,

εμπαινα στη θαλασσα για να σε παρατήσω μόνο...να σου λειψω...

κι οταν επιστρέφω να διψάς για την αλμύρα περισσότερο απο πριν...

και σε φιλησα...εσένα σε φίλησα..γιατι συνήθως δε φιλάω με φιλουν.

Εφερες το ποτήρι στα χείλη σου και ηπιες..χωρίς στιγμή να πάψεις

να με κοιτάς.. το ίδιο και εγώ...εσύ καθισμένος απέναντι μου στα βοτσαλα

εγώ όρθια αντίκρυ με τα πόδια και το μισό φορεμά μου στο νερό...

Δεν μιλούσαμε αρκετή ώρα.. Μόνο κοιταζόμασταν..κάποτε απο την δίψα άδειασε το ποτήρι μου και σε πλησίασα.  Ετεινα το χέρι μου και το ξαναγέμισες.

Ηπια μια πρώτη γουλια αργά κοιτάζοντάς σε πάντα, ενώ στεκόμουν όρθια μπροστά σου. Τα μαλλιά μου τα σηκωνε ελαφρά η αύρα της θάλασσας, το φόρεμά μου κολλημένο απο τους μηρούς και κάτω πάνω μου βρεγμενο.

Έστρεψα το πρόσωπο προς το σκουρο του πελάγου και εκανα να φυγω. Με άρπαξες απο το λεύτερο χερι μου και σηκώθηκες.

Με κοιταξες πολυ εντονα στα ματια και ενώ νόμιζα πως θα με φιλήσεις,

μου ειπες:

" Μίλησέ μου, Μάγισσα, μίλησέ μου για ότι θες...μόνο να εισαι κοντά και να ακούω τη φωνή σου...Μίλησέ μου για την νύχτα, για τη θάλασσα, για την πληγή και τη φωτιά που βλέπω στα μάτια σου..ή μη μου πεις τίποτε..μόνο κατσε διπλα μου και άσε εμένα να μιλώ..με κάνεις να θελω τοσα να σου πω.."

Τότε, σε φίλησα εγώ...

Ενα πολύ απαλό πολύ αέρινο φιλί απο εκείνα που χαραζουνε τα χειλη.

Σε φίλησα και περίμενα να δω αν θα με φιλούσες και εσυ.

Μα εσυ δεν το έκανες.. Απλά με αγκάλιασες και με εβαλες να καθομαι αντίκρυ σου να πινουμε τη φωτια και να την βλεπουμε μαζι, χωρις να την ορίζουμε.

Μιλήσαμε πολύ.  Μου είπες για τα ονειρα που τρομαξαν και χαθηκαν

και εμεινες μονος τελικά. Μου ειπες για τα βεγγαλικά που σκάνε και ομορφαίνουν για λιγο τον ουρανό τον σκοτεινό αλλα, έπειτα το σκοτάδι ειναι βαθύτερο. Σου είπα για τον εφιάλτη που με κρατά ξύπνια τα βράδια και για το φόβο του ερωτα που ενώ τον επιθυμώ να με ισοπεδώσει, και σαν την θάλασσα προσμένω το φεγγάρι να πέσει στην αγκαλιά μου, ο Ποσειδώνας ο Ζηλιάρης καραδοκει και με διεκδικεί απο τον Τοξότη Θεό.

Σου είπα για τα φτερά στην πλάτη που δεν με αφήνουν να προσγειωθώ στο κόσμο που ζεις εσυ...

Μα και για τα φτερά στη ψυχή που με ωθησαν να ερθω απόψε να σε

βρω.. να θελησω να σε βρω...και άς κάνει οτι θέλει ο Ποσειδώνας!

"Δεν τον φοβάμαι." είπες...

"Μου αρέσει" απαντησα.

"Εσένα φοβάμαι, πως δεν θα θυμαμαι τιποτε αλλο επειτα παρά μονάχα εσένα. Εσύ θα είσαι το χθες, το τώρα, θα ζω μονο σε παρόντα χρόνο, θα προσμενω μονο και θα ζω μονο για να σε κοιτώ και να σε κρατω.. εσένα φοβάμαι."

Σου χαμογέλασα και σε χάιδεψα τρυφερά στο μάγουλο.

Σηκώθηκα και μπήκα στην θάλασσα. Οπως ήμουν. Με το φόρεμα.

και όταν βγηκα, με περίμενες να με αγκαλιάσεις να ζεσταθώ..

χωρίς να θες τιποτε άλλο απο το να γίνεις προστασία και σκέπη μου.

Κάθε φορά που έτρεμα στο αγγιγμά σου, κάθε φορά που ριγούσα στην αφή σου ετρεχα στην θάλασσα. Κάθε φορά που εβγαινα με περίμενε μεγαλύτερη φωτια από πριν. 
O Ποσειδώνας ούρλιαζε στα βάθη της θάλασσας, που η Μάγισσα του Νερού προτιμούσε έναν Θνητό από Εκεινον…
Μα ή Μάγισσα είχε διαλέξει.   Ποτέ της δεν της άρεσαν οι Θεοί. Εκτός απο την Υπερφυσική τους Δύναμη δεν ειχαν παρά τις ίδιες αδυναμίες

όταν ερωτεύονταν με τους κοινούς θνητούς.  Πονούσαν, ζήλευαν, ζήλευαν θανάσιμα, ενίοτε.

Όλη τη νύχτα πάλευαν δυο Σκορπιοι στην ακροθαλασσιά με τα κεντριά τους και την τάση τους για αυτοκαταστροφή.  Ποιος θα αφήσει μεγαλυτερες ουλές στον άλλον, ποιος θα ποτίσει με περισσότερο δηλητήριο το κορμί του άλλου. Εκεί, στην αφρισμένη τέλεση του τελειότερου στο κόσμο δράματος, του ερωτα

της κόλασης, της απόλυτης παράδοσης, Δυο άγνωστοι, δυο χαμένοι, βρεθηκαν, γνωρίστηκαν και έκαψαν ο ένας στο στόμα του άλλου τα περασμένα τους.

Κάναμε έρωτα όλη τη νύχτα, μέσα και εξω απο το Νερό.

Με τα νύχια μας βαθιά μπηγμενα στην σάρκα. 

Με τα λόγια μας βαθιά μπηγμένα στην καρδιά.

Με τα τόξα του Φτερωτού, να σημαδεύουν και ευστοχούν διαρκώς.

Με την Τριαινα να καρφώνεται στο δικό μου σώμα κυρίως και να

ξέρω πως θα το πληρώσω αυτο. Θα την πληρώσω την αδιαφορία μου προς τον Παντοκράτορα της Θάλασσας.

Και τα χέρια σου φέρναν νερό με τα κοχυλια να με πλυνουν απο τη

φλόγα, και τα χείλη σου με ξεδιψαγαν και με διψαγαν πιοτερο θαρρεις καθε φορα.

Και ταξίδευα καραβάκι χάρτινο πάνω σου,

και βυθιζόσουν τρικάταρτο εσύ σκαρί στο δικό μου Ωκεανό.

Και όταν το χάραμα πια μας βρήκε, αγκαλια να με κοιτάς ακόμα

οπως με κοιταξες την πρώτη φορα που με ειδες, μου ψυθιρισες λογια

που πρωτη φορα ακουγα, και σου χάραξα με φιλια το ονομά μου στο λαιμο σου. Με φιλια στο λαιμό και δαγκωνιές στην πλάτη, με

εριξες και σε εριξα στη κολαση. Και το χάραμα, το φως χωρισε την Κόλαση και οι Σκορπιοι κρυφτηκαν στη γη, κουβαλώντας όλα τα σημάδια του ο κάθε ένας!

Θα ανταμώσουν παλι την επόμενη Νύχτα, και ας κανει ο

Ποσειδώνας ότι θελει.. Εκεινοι θα καούν!! Ξανά!!! Πάλι!!!

Σαν να μην καηκαν ποτέ πριν!!!!

Και πάντα θα κατακτιουνται και πάντα θα ξεφεύγουν..

Κι απόψε θα ειμαι εκει... και εσυ θα εισαι,

και το σημαδι μου ζωντανο θα σε περιμένει

και η πληγή μου ορθάνοιχτη να την γιατρέψεις!!

Ναι, εγώ χθες βράδυ δεν κοιμήθηκα....

Η πυρκαγιά της Κυμοθόης

Η Κυμοθόη είναι από τις πιο αγαπημένες μου φίλες. Της εκδηλώνω συχνά την αγάπη μου, αλλάζοντας της ονόματα. Άλλοτε την αποκαλώ Άννα [από το Άννα Καρένινα], άλλοτε Μόνικα [από το Μόνικα Μπελούτσι] και τώρα τελευταία Χουριετ χανουμ.
Μια φορά μου παραπονέθηκε ότι θα έπρεπε επιτέλους να καταλήξω στο πως θα την αποκαλώ, για να μην τη μπερδεύω κι όλας. Της απάντησα ότι θα το έκαμα ευχαρίστως, όταν κι  εκείνη θα έπαυε να «αλλάζει διαρκώς πρόσωπα μεσ’ στο σκοτάδι» σαν άλλη μάγισσα.
- Μα δεν το ξερες, μου είπε γελώντας? Είμαι μάγισσα!
Και σταμάτησε να παραπονιέται…

Όταν της εκμυστηρεύθηκα τις αμφιβολίες μου για τις παράλληλες ηδονές του αρσενικού και του θηλυκού, τίναξε πίσω τα φλογάτα της μαλλιά, με κείνη την κίνηση που πάντα με γοήτευε.

« Ορφέα Ομπρένοβιτς βροντοφώναξε, η ηδονή είναι προσωπική υπόθεση όταν αναφερόμαστε σε αυτην ως κατάσταση που επέρχεται απο έναν καθαρά σεξιστικό σημείο και έχει ως τέρμα την ικανοποίηση. Η ηδονή όμως είναι κατι πολυ διαφορετικό όταν οι άνθρωποι που την βιώνουν ενωνονται με συναισθηματα βαθύτερα του επιφανειακου "τη βρίσκω". Ενας άντρας μπορεί να την αισθανθει με διαφορετικό τρόπο απο μια γυναικα ναι. Όμως αν τους ενώνει κατι βαθύτερο απο μια απλη συνευρεση για το σβησιμο της σεξουαλικής τους δίψας θεωρώ πως μπορει να δημιουργηθουν οι προυποθέσεις ώστε και οι δυο να την βιώσουν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και πραγματικά σαν "μονάδα".
Και μην μου μιλάς εμένα για προσποίηση. Είναι κοινό μυστικό πως οι γυναίκες το κάνουν. Γυναικα είμαι....
Ναι! Εχω βρεθεί στην δυσάρεστη θέση να πρέπει να μην κακοκαρδίσω τον σύντροφο, αλλά έχω επίσης σηκωθεί και φύγει απο την "διαδικασία" λεγοντας συγνώμη δεν είναι δυνατόν!! Δεν ταιριάζουμε!
Όχι, δεν τον απαιτώ τον οργασμό. Η απάντηση μου ειναι τον διεκδικώ..  Κάθε γυναίκα έχει τον τρόπο να το κάνει αρκει να νιώθει καλα με τον εαυτο της. Ο σύντροφος υποχρεούται να ακολουθήσει την δικη μου οδό για να ευχαριστηθουμε και οι δυο. Συνήθως με υπακούει.. αν συμβει το αντίθετο, δεν θα ειναι πια συντροφός μου.

Είμαι απο τις γυναίκες που θεωρώ πως ο έρωτας ακόμη και την πιο παθιασμένη του στιγμή είναι τρυφερος. Η τρυφερότητα σε συνδυασμό με την δύναμη του παθους για μενα ειναι το μεγαλυτερο αφροδισιακο. Επαναλαμβανω πως η προσωπικη μου αντίληψη στην ερωτική συνευρεση δεν είναι τι θέλω να μου δωσει ο άλλος. Είναι πως διεκδικώ αυτο που θέλω. Υπάρχουν πολλοι τρόποι μια γυναίκα να διεκδικήσει το είδος της επαφης που της ταιριάζει αρκει να εχει την διάθεση να παιξει και όχι να ανοιξει απλως τα πόδια της και να περιμένει. Συνεπως αναλόγως την στιγμή και των συνθηκών θα παρω αυτο που θελω και μου ταιριάζει καλυτερα !! Δεν εχω θεμα με τον εμπλουτισμο στην ερωτική επαφη δυο ανθρώπων, οσο αυτο βοηθα και τους δυο και αισθανονται και οι δυο καλα. Αν ο συντροφος μου συμφωνει με το παιχνιδι που θελω να παιξω και δεν ερχεται σε δυσκολη θεση ναι. Αν παλι εγώ δεν χαλιεμαι απο κατι αναλογο βεβαιως ναι.
 
Όχι ... το ιεραποστολικο και χωριατικο νομιζω θα εμοιαζε με την λιστα για το σουπερμαρκετ... Καλο ειναι ένα στα γρήγορα, καποιες φορές που βιαζεσαι ίσως.. αλλα και παλι, δεν θα μπορουσα... άλλωστε εμενα μου αρεσει τόσο να πηδάω το μυαλο του άλλου πριν το σώμα του.
Σεξ χωρις συναισθημα ως τα σημερα στα 43 μου δεν εχω κανει ποτε! δεν νομίζω πως θα κανω ποτε! είμαι πολυ απαιτητικη και πολυ παθιασμενη για κατι τετοιο. Δεν εχω κανει ποτε μου one night stand. Εχω την απαίτηση να σου εχω πηδηξει τον εγκεφαλο και να μην μπορεις να με ξεχασεις την επομενη ώρα όχι την επομενη μέρα. Πως θα μπορουσα κατι τόσο εφήμερο και ανουσιο; Δεν με εξιτάρει καθολου.
 
Ομαδικό σεξ; Επίσης καθολου του γούστου μου. Ειμαι ΚΤΗΤΙΚΗ στα άκρα και δεν θα μπορουσα ποτε να μοιραστώ, ή να με μοιραστουν. Ευτυχως μεχρι σημερα σκοτωναν για να μην με μοιραστουν και δεν ειχα βρεθει σε θέση να πρέπει να επιλεξω η να απαντησω για αυτο. ΟΧΙ. Ειμαι τοσο Κτητική που θα ήταν αδύνατον. Δεν με φτιάχνει ουτε η ιδέα σαν φαντασίωση σου λεω. Χαλιεμαι απίστευτα. Η δική μου διέγερση είναι να ξέρω πως με θες αποκλειστικά και αμετάκλητα κτητικά και απολυτα τουλαχιστον στο θεμα του κρεβατιου... Γιατι ως γνωστον Ορφέα μου εγω δεν ειμαι για να με κανεις και μαριονέτα!!
Ο άντρας πρέπει αν ειναι αντρας με σερνικες καταβολες, αρετές οπως περηφάνια για την γυναικα που κυκλοφορει, κτητικότητα, προστατευτικότητα και λοιπα... δε με νοιαζει αν εχει βγαλει επτα πανεπιστημια ή σκαβει στα χωραφια, αρκει σε μενα να ειναι βασιλιας και σκλαβος μαζι!

Για μενα το μεγεθος ειναι μυθος...
Εχω βρεθει με αντρα που ειχε απιστευτα προσόντα και δεν ήξερε να πηδήξει και με αντρα που ηταν "μετριου αναστηματος" και ζωγράφιζε!! Μου έχει μεινει αξέχαστος!
Ο καλος εραστής διαθέτει τα εξής τρια βασικα προσόντα κατ εμε:
Υπομονη, για να παρει αυτο που επιθυμει να του δώσεις, την στιγμη που θα το επιθυμήσεις εσυ να του το δώσεις... και που έτσι θα σε κανει να πιστεύεις πως είσαι μοναδική γιαυτον άρα θα το δώσεις με υπέροχο τρόπο και τον καλυτερο σου εαυτο!
Σοβαρότητα, γιατί  καμια γυναικα δεν θελει εναν γελοιο τυπο που όσο καλα και να ξέρει να φέρει σε οργασμο μια γυνάικα θα χαζολογά και θα φλυαρει σχετικά με τις κατακτήσεις του πριν κατά την διάρκεια και μετά το σεξ!
Τρυφερότητα, το προανεφερα. Για μενα ο άντρας που ξέρει να είναι τρυφερος στην πιο ασυγκράτητη στιγμή του είναι ο τέλειος εραστης και μπορει να με κανει χώμα...

Ο έρωτας πεθαινει την στιγμη που θα τον θεωρησουμε δεδομένο.
Όταν δεν προσπαθουν και οι δυο για αυτον το έρωτα, ο ένας απο τους δυο κουράζεται και σταματα πια ... ο άλλος που ποτε δεν προσπαθουσε δεν το σκεφτεται καν... παει ο έρωτας αυτοκτόνησε.
Οχι ο Γάμος, η αδιαφορία σκοτωνει τον έρωτα. Μπορει να μην ειναι γαμος να ειναι συμβιωση. Απο την στιγμή που θα τον θεωρήσουμε δεδομένο ότι τον έχουμε πλεον κατακτήσει.. όλα τελειώνουν. ΟΙ γυναικες πρέπει να ξεσηκώνουν τους συντροφους τους σε καθε ευκαιρια και οι άντρες να φλερτάρουν τις συντρόφους τους απο την αρχή....

Τώρα, όσον αφορά τον ιδανικό εραστή… Εδώ θα σου απαντήσω όπως απαντησα σε ένα φιλο μου βρετανο δημοσιογραφο που προσφατα μου εκανε μια αναλογη ερώτηση.
"Ο ιδανικός εραστής είναι ο άντρας που μεγαλώνει μέσα μου. Ολη μου την ζωή ψάχνω τον άντρα που μοιαζει με εκεινον, που ζει μεσα μου».
Βλέπεις, ολοι και ολες εχουμε και την άλλη φυση μεσα μας...
Εγώ εχω πολυ αρσενικο σε πολλά πράγματα..
Ο δικός μου "ιδανικος" είναι αυτος που θα ήμουν εγώ αν ειχα γεννηθει άντρας..
Ευτυχως Ορφέα μου που δεν ...»
Η Κυμοθόη τελειώνει τον μονόλογο της με ένα τρανταχτό γέλιο, που μέσα του κονιορτοποιούνται όλες οι συμβάσεις, οι αναστολές, τα ταμπου και οι καθωσπρεπισμοί.
Και μετά σηκώνεται στην πίστα να χορέψει.
Την γουστάρω όταν χορεύει. Είναι σαν να ανάβει μια πυρκαγιά στον ουρανό…

[ ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΤΟ ΜΠΛΟΓΚ ΤΟΥ ΦΙΛΟΥ ΚΑΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΛΕΥΤΕΡΗ ΠΑΝΟΥΣΗ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΙΧΑ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΩ]



http://panusis.blogspot.gr/2013/04/blog-post_12.html?spref=fb

http://panusis.blogspot.gr/2013/04/blog-post_12.html?spref=fb