Η πυρκαγιά της Κυμοθόης

Η Κυμοθόη είναι από τις πιο αγαπημένες μου φίλες. Της εκδηλώνω συχνά την αγάπη μου, αλλάζοντας της ονόματα. Άλλοτε την αποκαλώ Άννα [από το Άννα Καρένινα], άλλοτε Μόνικα [από το Μόνικα Μπελούτσι] και τώρα τελευταία Χουριετ χανουμ.
Μια φορά μου παραπονέθηκε ότι θα έπρεπε επιτέλους να καταλήξω στο πως θα την αποκαλώ, για να μην τη μπερδεύω κι όλας. Της απάντησα ότι θα το έκαμα ευχαρίστως, όταν κι  εκείνη θα έπαυε να «αλλάζει διαρκώς πρόσωπα μεσ’ στο σκοτάδι» σαν άλλη μάγισσα.
- Μα δεν το ξερες, μου είπε γελώντας? Είμαι μάγισσα!
Και σταμάτησε να παραπονιέται…

Όταν της εκμυστηρεύθηκα τις αμφιβολίες μου για τις παράλληλες ηδονές του αρσενικού και του θηλυκού, τίναξε πίσω τα φλογάτα της μαλλιά, με κείνη την κίνηση που πάντα με γοήτευε.

« Ορφέα Ομπρένοβιτς βροντοφώναξε, η ηδονή είναι προσωπική υπόθεση όταν αναφερόμαστε σε αυτην ως κατάσταση που επέρχεται απο έναν καθαρά σεξιστικό σημείο και έχει ως τέρμα την ικανοποίηση. Η ηδονή όμως είναι κατι πολυ διαφορετικό όταν οι άνθρωποι που την βιώνουν ενωνονται με συναισθηματα βαθύτερα του επιφανειακου "τη βρίσκω". Ενας άντρας μπορεί να την αισθανθει με διαφορετικό τρόπο απο μια γυναικα ναι. Όμως αν τους ενώνει κατι βαθύτερο απο μια απλη συνευρεση για το σβησιμο της σεξουαλικής τους δίψας θεωρώ πως μπορει να δημιουργηθουν οι προυποθέσεις ώστε και οι δυο να την βιώσουν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και πραγματικά σαν "μονάδα".
Και μην μου μιλάς εμένα για προσποίηση. Είναι κοινό μυστικό πως οι γυναίκες το κάνουν. Γυναικα είμαι....
Ναι! Εχω βρεθεί στην δυσάρεστη θέση να πρέπει να μην κακοκαρδίσω τον σύντροφο, αλλά έχω επίσης σηκωθεί και φύγει απο την "διαδικασία" λεγοντας συγνώμη δεν είναι δυνατόν!! Δεν ταιριάζουμε!
Όχι, δεν τον απαιτώ τον οργασμό. Η απάντηση μου ειναι τον διεκδικώ..  Κάθε γυναίκα έχει τον τρόπο να το κάνει αρκει να νιώθει καλα με τον εαυτο της. Ο σύντροφος υποχρεούται να ακολουθήσει την δικη μου οδό για να ευχαριστηθουμε και οι δυο. Συνήθως με υπακούει.. αν συμβει το αντίθετο, δεν θα ειναι πια συντροφός μου.

Είμαι απο τις γυναίκες που θεωρώ πως ο έρωτας ακόμη και την πιο παθιασμένη του στιγμή είναι τρυφερος. Η τρυφερότητα σε συνδυασμό με την δύναμη του παθους για μενα ειναι το μεγαλυτερο αφροδισιακο. Επαναλαμβανω πως η προσωπικη μου αντίληψη στην ερωτική συνευρεση δεν είναι τι θέλω να μου δωσει ο άλλος. Είναι πως διεκδικώ αυτο που θέλω. Υπάρχουν πολλοι τρόποι μια γυναίκα να διεκδικήσει το είδος της επαφης που της ταιριάζει αρκει να εχει την διάθεση να παιξει και όχι να ανοιξει απλως τα πόδια της και να περιμένει. Συνεπως αναλόγως την στιγμή και των συνθηκών θα παρω αυτο που θελω και μου ταιριάζει καλυτερα !! Δεν εχω θεμα με τον εμπλουτισμο στην ερωτική επαφη δυο ανθρώπων, οσο αυτο βοηθα και τους δυο και αισθανονται και οι δυο καλα. Αν ο συντροφος μου συμφωνει με το παιχνιδι που θελω να παιξω και δεν ερχεται σε δυσκολη θεση ναι. Αν παλι εγώ δεν χαλιεμαι απο κατι αναλογο βεβαιως ναι.
 
Όχι ... το ιεραποστολικο και χωριατικο νομιζω θα εμοιαζε με την λιστα για το σουπερμαρκετ... Καλο ειναι ένα στα γρήγορα, καποιες φορές που βιαζεσαι ίσως.. αλλα και παλι, δεν θα μπορουσα... άλλωστε εμενα μου αρεσει τόσο να πηδάω το μυαλο του άλλου πριν το σώμα του.
Σεξ χωρις συναισθημα ως τα σημερα στα 43 μου δεν εχω κανει ποτε! δεν νομίζω πως θα κανω ποτε! είμαι πολυ απαιτητικη και πολυ παθιασμενη για κατι τετοιο. Δεν εχω κανει ποτε μου one night stand. Εχω την απαίτηση να σου εχω πηδηξει τον εγκεφαλο και να μην μπορεις να με ξεχασεις την επομενη ώρα όχι την επομενη μέρα. Πως θα μπορουσα κατι τόσο εφήμερο και ανουσιο; Δεν με εξιτάρει καθολου.
 
Ομαδικό σεξ; Επίσης καθολου του γούστου μου. Ειμαι ΚΤΗΤΙΚΗ στα άκρα και δεν θα μπορουσα ποτε να μοιραστώ, ή να με μοιραστουν. Ευτυχως μεχρι σημερα σκοτωναν για να μην με μοιραστουν και δεν ειχα βρεθει σε θέση να πρέπει να επιλεξω η να απαντησω για αυτο. ΟΧΙ. Ειμαι τοσο Κτητική που θα ήταν αδύνατον. Δεν με φτιάχνει ουτε η ιδέα σαν φαντασίωση σου λεω. Χαλιεμαι απίστευτα. Η δική μου διέγερση είναι να ξέρω πως με θες αποκλειστικά και αμετάκλητα κτητικά και απολυτα τουλαχιστον στο θεμα του κρεβατιου... Γιατι ως γνωστον Ορφέα μου εγω δεν ειμαι για να με κανεις και μαριονέτα!!
Ο άντρας πρέπει αν ειναι αντρας με σερνικες καταβολες, αρετές οπως περηφάνια για την γυναικα που κυκλοφορει, κτητικότητα, προστατευτικότητα και λοιπα... δε με νοιαζει αν εχει βγαλει επτα πανεπιστημια ή σκαβει στα χωραφια, αρκει σε μενα να ειναι βασιλιας και σκλαβος μαζι!

Για μενα το μεγεθος ειναι μυθος...
Εχω βρεθει με αντρα που ειχε απιστευτα προσόντα και δεν ήξερε να πηδήξει και με αντρα που ηταν "μετριου αναστηματος" και ζωγράφιζε!! Μου έχει μεινει αξέχαστος!
Ο καλος εραστής διαθέτει τα εξής τρια βασικα προσόντα κατ εμε:
Υπομονη, για να παρει αυτο που επιθυμει να του δώσεις, την στιγμη που θα το επιθυμήσεις εσυ να του το δώσεις... και που έτσι θα σε κανει να πιστεύεις πως είσαι μοναδική γιαυτον άρα θα το δώσεις με υπέροχο τρόπο και τον καλυτερο σου εαυτο!
Σοβαρότητα, γιατί  καμια γυναικα δεν θελει εναν γελοιο τυπο που όσο καλα και να ξέρει να φέρει σε οργασμο μια γυνάικα θα χαζολογά και θα φλυαρει σχετικά με τις κατακτήσεις του πριν κατά την διάρκεια και μετά το σεξ!
Τρυφερότητα, το προανεφερα. Για μενα ο άντρας που ξέρει να είναι τρυφερος στην πιο ασυγκράτητη στιγμή του είναι ο τέλειος εραστης και μπορει να με κανει χώμα...

Ο έρωτας πεθαινει την στιγμη που θα τον θεωρησουμε δεδομένο.
Όταν δεν προσπαθουν και οι δυο για αυτον το έρωτα, ο ένας απο τους δυο κουράζεται και σταματα πια ... ο άλλος που ποτε δεν προσπαθουσε δεν το σκεφτεται καν... παει ο έρωτας αυτοκτόνησε.
Οχι ο Γάμος, η αδιαφορία σκοτωνει τον έρωτα. Μπορει να μην ειναι γαμος να ειναι συμβιωση. Απο την στιγμή που θα τον θεωρήσουμε δεδομένο ότι τον έχουμε πλεον κατακτήσει.. όλα τελειώνουν. ΟΙ γυναικες πρέπει να ξεσηκώνουν τους συντροφους τους σε καθε ευκαιρια και οι άντρες να φλερτάρουν τις συντρόφους τους απο την αρχή....

Τώρα, όσον αφορά τον ιδανικό εραστή… Εδώ θα σου απαντήσω όπως απαντησα σε ένα φιλο μου βρετανο δημοσιογραφο που προσφατα μου εκανε μια αναλογη ερώτηση.
"Ο ιδανικός εραστής είναι ο άντρας που μεγαλώνει μέσα μου. Ολη μου την ζωή ψάχνω τον άντρα που μοιαζει με εκεινον, που ζει μεσα μου».
Βλέπεις, ολοι και ολες εχουμε και την άλλη φυση μεσα μας...
Εγώ εχω πολυ αρσενικο σε πολλά πράγματα..
Ο δικός μου "ιδανικος" είναι αυτος που θα ήμουν εγώ αν ειχα γεννηθει άντρας..
Ευτυχως Ορφέα μου που δεν ...»
Η Κυμοθόη τελειώνει τον μονόλογο της με ένα τρανταχτό γέλιο, που μέσα του κονιορτοποιούνται όλες οι συμβάσεις, οι αναστολές, τα ταμπου και οι καθωσπρεπισμοί.
Και μετά σηκώνεται στην πίστα να χορέψει.
Την γουστάρω όταν χορεύει. Είναι σαν να ανάβει μια πυρκαγιά στον ουρανό…

[ ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΤΟ ΜΠΛΟΓΚ ΤΟΥ ΦΙΛΟΥ ΚΑΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΛΕΥΤΕΡΗ ΠΑΝΟΥΣΗ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΙΧΑ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΩ]



http://panusis.blogspot.gr/2013/04/blog-post_12.html?spref=fb

http://panusis.blogspot.gr/2013/04/blog-post_12.html?spref=fb

Δεν θέλω τίποτε άλλο.
Τη ζέστη που εκπέμπεις όταν με κοιτάς.
Την ηλιαχτίδα που λιώνει την παγωμένη
ήπειρο μέσα μου, θέλω.
Την λάβα, που γεννιέται μόλις ξεστομίζεις
εκείνο το " καρδιά μου " ...
Τι να ζητήσω; Τι θα μπορουσες να μου δώσεις
πιο πολύτιμο, απο τη ζέστη του χεριου σου
στο δικό μου;
... Τι θα μπορούσες να μου δώσεις πιο ακριβό,
απο το βλέμμα σου, που σαν σμιγει με το
δικό μου, νιώθω χίλιες φορές πιο ομορφη!
Τι θα μπορουσα να σου παρω πιο ιδιαίτερο,
απο του πόθου σου το σπάνιο άρωμα;
Από του βασανισμένου σου κορμιου το
τελευταίο σπασμό που κλαιει το όνομά μου;
Δεν θελω τιποτε άλλο...
Μόνο εκείνη την ολάνθιστη ελπίδα,
που μου κρεμάς στο στήθος σαν με
αγγίζει η αδυναμία σου...
Μόνο εκείνο το μεθυσμένο όνειρο
απ' το κρασί της επιθυμίας, που
απερισκεπτα ξεστράτισε και κοιμήθηκε
στα δάχτυλα των ποδιών μου...
Μέσα στα κόκκινα ποτήρια να σε πινω
τρελαμένο απο καπνό και θύελλα.
Πάνω στις ανθισμένες θάλασσες
να απλώνω το σώμα μου να το
κόβεις μπουκέτα, να το στολίζεις
στο δικό σου σώμα...
Δεν θέλω τιποτε άλλο, παρά μονάχα
την τρυφερότητα του έρωτα που μου
στέρησαν οι αποκρημνες ακτές...
Κοχύλι σου να γινω...
Να ανοιγω και να κλεινω.. 

ΠΟΘΟΣ

Στο τέλος της σπονδυλικής μου στήλης
γινε ανάσα, φιλί παθιασμένο...
Σμίλευσε την ακατέργαστη λάβα σε
όρκο σιωπής, λατρείας και άρνησης.
Στάξε στα χείλη μου πάνω κομμάτια
απο στάχτη, φωτιά, δηλητήριο, ελιξήριο
το τιποτε, το πάντα...
Στο χειμαρρώδη μου κόλπο ένα λυγμό,
στον πάνω κορμό μου έναν άγριο πόθο.
Πως αλλιώς να σου πω να με κάνεις δική σου;
Πως αλλιώς να σου πω παραδίνομαι,
αν όχι με ποίηση;

NOW!!

Give me your hands.
I will lay my heart gently in them.
Every heartbeat will be born and will die in your palms.
Give me your thought.
I will be walking silently, within its labyrinth.
I will be walking where I will never be able
to understand your queries and their explanations.
Give me your breath.
I will be exhaling strongly your nightmares.
I will be running insanely in the innumerous paths
of your strongest and most secret desires.
I will never betray you.
Give me one reason, only one, to tolerate this!
To be and to wait in the shadow of your decision.
I can not live like that.. you know it...
But if you give me a reason, then maybe,
maybe I will be able to live on the soundless and invisible side of Love.
Only one I ask for..
Do not ask me to live there for ever...
Me and "Forever" have alot of differences through centuries.
I believe in "Now' and in "Moment"
in the decision which makes you survive, or finishes you off, once and for all.
"Forever" believes in the repetition of fears and hesitations.

One time only!
One moment only!
Live or turn your back on me and go away,
vanish!
Give me what I have asked now, now or never!
One time only!
I have been on this earth for so long...
I have been wondering on this earth for more than five hundred years
I have lived among people who suffered because they believed in this "Forever"

I have been cursed to pass from one body to the other,
just to find you... seeking you and searching for you...
and once I have found you after this desperate quest... to lose you again
due to this blind fear of avoiding living for the moment!!
I have lived as many times as I have died
Only this I will tell you.
We live only one time for real!

Live with me now, or forget me!
I shall be changing body once more in a while...

I love you in every body with the same way...
I lose you in every body with the same way...

ΤΩΡΑ !!!

Δώσε μου τα χέρια σου.
Απαλά θα ακουμπήσω μέσα τους την καρδιά μου.
Κάθε της χτύπος θα γεννιέται και θα πεθαίνει
μέσα στις χούφτες σου.
Δώσε μου τη σκέψη σου.
Σιωπηλά θα περπατώ μέσα στους λαβύρινθους της.
Εκεί που δεν καταλαβαίνω στο διηνεκές, την εξήγηση
της κάθε σου απορίας.
Δώσε μου την ανάσα σου.
Δυνατά θα εκπνέω τους εφιάλτες σου.
Ασυγκράτητα θα τρέχω στους δαιδαλώδεις
στεναγμούς των κρυφών σου πόθων.
Δεν θα προδώσω ποτέ την αντοχή σου.
Δώσε μου ένα λόγο να συνεχίσω.
Να υπάρχω και να περιμένω στην σκιά της αποφασής σου.
Δεν μπορώ το ξέρεις να ζω έτσι.
Όμως αν, άν μου δώσεις ένα λόγο,
ίσως να προσπαθήσω για πρώτη φορά στην ζωή μου,
να ζήσω στην άηχη και αφανή πλευρά της Αγάπης.
Μονάχα ένα μη μου ζητήσεις.
Να μείνω για πάντα εκει.
Εγώ και το πάντα,
έχουμε διαφορές εδώ και αιώνες.
Εγώ πιστεύω στο Τώρα και στη Στιγμή.
Στην απόφαση που παίρνεις και σε διασώζει ή σε αποτελειώνει,
αλλά μιά φορά!
Εκείνο πιστεύει στην διαιώνιση των καταστάσεων και στην
ανακύκλωση των αναστολών μας και των ενδοιασμών μας.
Μια φορά μονάχα!
Μια στιγμη μονάχα.
Ζήσε ή γύρνα την πλάτη και φύγε.
Μιά Φορά!!
Δώσε μου όλα τα παραπανω που ζήτησα Τώρα,
η Ποτέ!
Μιά φορά!!
Εχω υπάρξει πάνω απο πεντακόσια χρόνια σε αυτη τη γή,
ανάμεσα σε ανθρωπους που δυστυχησαν επειδή πίστεψαν σε αυτο το Πάντα.
Εχω καταδικαστεί να περνω απο σώμα σε σώμα και να σε ψάχνω
απεγνωσμένα, μα μόλις σε βρίσκω να σε χάνω εξαιτίας αυτου του τυφλού
φόβου ... να μην ζεις κανείς το Τώρα!
Εχω ζήσει πολλές φορές όσες και έχω πεθάνει.
Μα έχω ένα μονάχα να σου πω.
Μόνο Μια Φορά Ζούμε στα αλήθεια!!

Ζήσε Μαζί μου Τώρα... ή  ξεχασέ με...
Αλλάζω σώμα σε λιγο ξανα....

[Σε αγαπώ σε κάθε σώμα το ίδιο, σε χάνω σε κάθε σώμα με τον ίδιο τρόπο...]

ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΚΠΛΗΞΗ...

Σε ένα άγγιγμα τρυφερό μα σίγουρο για τον εαυτο του,
μπλέχτηκαν κάτι μπούκλες κόκκινες χθες βράδυ, καθώς
με το πιάνο ερωτοτροπούσαν κάτι ξεχασμένοι στίχοι...
Ένα άγγιγμα βαθύ μα αόρατο, που νόμιζα πως το φαντάστηκα,
μα δεν το φαντάστηκα. ...Ένα φιλί τρυφερό, ανάλαφρο,
που ήθελε να μην είναι ίσως τόσο ανάλαφρο, μα σάστισε στην
δύναμη που το γέμισε η επιθυμία.
Ένα φιλί απαλό σαν το χάδι της Νιφάδας που σαν σε
αγγίζει σε παγώνει και σε καίει ταυτοχρονως, σε
κανει να χαμογελάς και να ζητάς την επόμενη.
Ένα βλέμμα που έκρυβε χιλιάδες λέξεις, χιλιάδες λόγια,
χιλιάδες στίχους, χιλιάδες δρόμους, αταξίδευτους στιχους,
άγραφους δρόμους, μη χαρτογραφημένους, μη ορατους...
Ποιος ξέρει, ίσως η Νύχτα να έφταιγε, ίσως η έκπληξη, ίσως
πάλι να έφταιγα Εγώ, μα νομισα πως κέρδισα μια Αλήθεια απο
εκείνες που όταν τις ανακαλύψεις, τις νομίζεις για ψέμα...
Ποιος ξέρει, ίσως το άγγιγμα, το βλέμμα, το φιλι,
να θόλωσαν τον κόσμο μου, την ατμόσφαιρα, την κρίση μου...
Ποιος ξέρει, ίσως οι χειμώνες πάνε καλύτερα στον Έρωτα
όταν δεν βιάζεται....

"Εγώ στο χάδι, σε εκείνο το άγγιγμα το υπέροχο στο πρόσωπο, 

ένιωσα την ανάγκη του φιλιου, ένιωσα το ότι κανείς δεν εμοιαζε να ειναι γυρω..
μονάχα εσύ, το χάδι και το βλέμμα σου...
Μονάχα εγώ, το χέρι σου στο μάγουλό μου και το στόμα σου
που ήθελε να γνωρισει το δικό μου...
Ψεματα ενιωσα λες;
Ποιος ξέρει..."